ำโพสต์-ด็อกที่อเมริกาเชียวนะ พวกเขาตาบอดกันหมดแล้วเหรอ”
หลังจากแม่ของเขาก่นด่าอยู่นานก็เอ่ยขึ้นว่า “ไม่ต้องกลัวลูก ลูกประวัติการศึกษาดีขนาดนี้ ยังมีคนแย่งตัวอีกเป็นกอง ลูกก็ไม่ได้อยากไปที่นั่นด้วยไม่ใช่เหรอ นี่ไม่พอดีเลยหรอกเหรอ!”
จางเหวินป๋อส่ายหัว “ผมว่าผมคงหางานดีๆ ในอันหยางไม่ได้แล้ว…เรื่องของผมกับอาเหลียนถูกสือน่าจับได้แล้ว…”
“สือน่าจะหาทนายมาขอหย่าผม”
หลังจากแม่ของเขาฟังจบก็คิดถึงแต่ลูกชาย “นี่ไม่พอดีหรอกเหรอลูก อาเหลียนคนนั้นไม่ใช่ลูกสาวของผู้นำหรือลูกเศรษฐีหรอกเหรอ ลูก…หย่าแล้วก็แต่งงานใหม่พอดีเลยไม่ใช่เหรอ”
“ถึงยังไงตอนนี้โพสต์-ด็อกที่อเมริกาก็ยังไม่ถึงกำหนด พอถึงกำหนดแล้วลูกก็แต่งกับเขา ถึงตอนนั้นพ่อเขาจะไม่ช่วยลูกเลยเหรอ”
“นี่มันโอกาสของลูกเลยนะ!”
จางเหวินป๋อพยักหน้า เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีทางให้หันหลังกลับแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอาเหลียน “ที่รักเหรอครับ ครับ…อาการป่วยของพ่อผมคงที่แล้ว ครับ…รอผมกลับไปหาคุณแล้วพวกเราแต่งงานกันนะ”
“โอเค! ที่รัก ผมคิดถึงคุณนะ พวกรีบแต่งงานกันเร็วหน่อยเถอะ!”
จางเหวินป๋อยิ้ม “ครับ โอเคครับ ผมจะเร่งให้เร็วที่สุด จะทำทุกอย่างให้เสร็จในอาทิตย์เดียว”
“ค่ะ จริงด้วย…พ่อแม่ฉันอาจจะมาอเมริกาอาทิตย์หน้า เหวินป๋อ ฉันว่าคุณซื้อบ้านที่อเมริกาดีกว่า…ฉันกลัวว่าถ้าพวกเขามาแล้วรู้ว่าคุณเช่าบ้านอยู่มันจะไม่ค่อยดี ทางฉันมีอยู่สองแสนดอลลาร์ ยังขาดอี
