าลจะเสียชื่อเสียงเพราะจางเหวินป๋อ นี่เป็นสิ่งที่ผู้อำนวยการไม่อยากเห็นที่สุด จึงตัดสินใจไล่แกะดำตัวนี้ออกทันที
เมื่อประชุมองค์กร เรื่องที่น่าตกใจก็คือถึงกับไม่มีใครออกเสียงคัดค้านสักคน มิหนำซ้ำหมอทุกคนในแผนกศัลยกรรมกระดูกยังเห็นด้วยทั้งหมด!
คราวนี้จางเหวินป๋อเหมือนจะก่อเรื่องกับทุกคนเสียแล้ว
ตอนนี้จางเหวินป๋อก็คือเผือกร้อนลวกมือลูกหนึ่ง ถ้าผู้อำนวยการรับเขาไว้ จะไม่เป็นการดีกับทั้งในและนอกโรงพยาบาล การให้ออกจึงเป็นทางเลือกที่ถูกต้องเพียงทางเดียวแล้ว
ผู้อำนวยการเอ่ยว่า “โรงพยาบาลของพวกเรามีมาตรฐานเรื่องคุณธรรมความประพฤติของบุคลากรทางการแพทย์ค่อนข้างสูง และพวกเราเองก็รับเรื่องอย่างการนอกใจไม่ได้ ดังนั้น…จางเหวินป๋อ คุณยังไม่เข้าใจหรือ”
คราวนี้จางเหวินป๋ออึ้งไปเลย!
นอกใจเหรอ ใครพูดกัน! เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นี่!
จางเหวินป๋อรีบร้อนเอ่ย “ผู้อำนวยการ นี่เป็นการใส่ร้าย ใส่ร้ายทั้งเพเลย คุณฟังผมอธิบายก่อน อีกอย่างพวกเราเป็นหน่วยงานรัฐ ไล่ออกไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ตามใจขนาดนั้นใช่มั้ยครับ”
พอผู้อำนวยการได้ยินก็ส่ายหัว “เป็นการใส่ร้ายหรือไม่ ผมพูดไม่ได้ว่าไม่ใช่ นี่เป็นเรื่องในครอบครัวคุณ แต่ส่งผลกระทบกับชื่อเสียงของหน่วยงานของพวกเราอย่างร้ายแรงไปแล้ว อีกอย่าง…ที่ประชุมองค์กรคราวนี้ก็เพื่อลดจำนวนบุคลากรในสังกัด ต้องสั่งถอนตำแหน่งบางตำแหน่งออก ดังนั้นคุณควรยอมรับแผนขององค์กรด้วย”
“คุณมีเงื่อนไขในก
