ลังจากหวงเหว่ยเหยียนรู้เรื่องของสือน่าก็โกรธมาก เขาตัดสินใจจะช่วยให้สือน่าชนะคดี ทั้งยังให้เพื่อนช่วยหาหลักฐานที่จางเหวินป๋อนอกใจ
สือน่ามองหวงเหว่ยเหยียนแล้วถอนหายใจ “ทนายหวงคะ อย่างอื่นฉันไม่ขออะไรมาก ฉันอยากให้อำนาจครอบครองบุตรเป็นของฉัน”
หวงเหว่ยเหยียนพยักหน้า “คุณไม่ต้องเป็นห่วงครับ เรื่องนี้ผมจัดการให้ หมอสือ อะไรที่เป็นของคุณจะไม่หายไปแม้แต่ชิ้นเดียว! อีกอย่าง…สินสมรสของสามีภรรยา ผมก็จะช่วยไขว่คว้าไว้ จางเหวินป๋อนี่เลวจริงๆ เฮ้อ…คุณเลี้ยงลูกเองก็ไม่ง่ายเลย”
สือน่าถอนหายใจ “ขอบคุณค่ะ! ความจริง…ฉันชินแล้ว”
……
……
อีกด้านหนึ่ง หลังจากจางเหวินป๋อกลับมาก็ไปโรงพยาบาลตงต้าสาขาสอง
เขาในตอนนี้ก็ถือว่าจบจากต่างประเทศ ฐานะนักวิจัยหลังปริญญาเอก อีกครึ่งปีก็จะจบอย่างสมบูรณ์แล้ว
โรงพยาบาลเริ่มติดต่อเขาตั้งแต่ปีที่แล้ว ให้คำมั่นสัญญาว่ากลับมาจะให้ตำแหน่งรองหัวหน้ากับเขา
วันนี้เขาเลยถือโอกาสที่กลับมาครั้งนี้ไปรายงานตัวที่โรงพยาบาล
แต่จางเหวินป๋อเพิ่งมาถึงฝ่ายกิจการแพทย์ก็ถูกผู้อำนวยการโรงพยาบาลเรียกไปคุย
จางเหวินป๋อยิ้มทันที คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับเรื่องการโยกย้ายงาน จึงเดินไปห้องทำงานผู้อำนวยการอย่างตื่นเต้น
“ผู้อำนวยการต้องการพบผมเหรอครับ” จางเหวินป๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพยักหน้า “อืม เชิญนั่งก่อนครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”
จางเหวินป๋อได้ยินแล้วเผยรอยยิ้มทันที “ผู้อำนวยการเชิญพูด
