้จ่ายที่จะรับพ่อแม่ของเฉินชางมาอยู่เมืองอันหยาง ค่าซื้อบ้าน…
“คุณจะสิ้นเปลืองแบบนี้ไม่ได้นะคะ!”
เฉินชางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ทั้งโกรธทั้งขำ
เห็นท่าทางซื่อบื้อขี้งกของฉินเยว่ ความจริงเฉินชางอุ่นใจมาก
บางทีแบบนี้แหละที่เรียกว่าภรรยา
ถ้าแค่เป็นแฟนกัน เธอคงไม่สนใจหรอกว่าคุณจะซื้อรถอะไร รอคอยให้คุณใช้เงินให้หมดค่อยว่ากัน!
ฉินเยว่เห็นเฉินชางไม่พูดจา รู้สึกว่าตนจะพูดเกินไปจึงเงียบไป
เธอยู่ปากอยู่ครู่หนึ่ง พูดอย่างน้อยใจ “เฉินชาง…คุณจะคิดว่าฉันงกเกินไปหรือเปล่าคะ ความจริงฉันแค่กลัวว่าคุณจะใช้เงินสิ้นเปลือง คุณหาเงินไม่ง่ายเลย ฉันเห็นคุณงานยุ่งขนาดนั้นทุกวันฉันเองก็ปวดใจมาก อีกอย่างเราแต่งงานกันแล้วมีเรื่องให้ใช้เงินอีกมาก ฉันไม่ใช่คนที่ชอบความหรูหรา…และฉันก็ไม่ต้องการซื้อกระเป๋า ไม่ต้องการซื้อรถสปอร์ต…คุณพาฉันไปกินหม้อไฟสักมื้อฉันก็ดีใจมากแล้ว…อ้อ บวกชาชมอีกแก้ว…”
เห็นฉินเยว่ในชุดลำลอง เสื้อสเวตเตอร์ตัวใหญ่กับกางเกงวอร์ม จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าตนมีความสุขมาก
ทำไมเขาถึงได้เจอผู้หญิงที่ดีขนาดนี้
เขามองฉินเยว่พร้อมพูดยิ้มๆ “ผมรู้สึกว่าผมโชคดีมากที่ได้เจอคุณ”
จู่ๆ เฉินชางก็ถามเหมือนคิดอะไรอยู่ “ผมถามหน่อย คุณชอบผมมานานแค่ไหนแล้ว”
ฉินเยว่มองเฉินชาง หน้าแดงก่ำ “ไม่นานมาก! ก็แค่…สองปีกับสามร้อยสิบวัน!”
เฉินชางมองบน “ตอนนั้นเราเพิ่งเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลเองมั้งครับ!”
ฉินเยว่หัวเราะฮิๆ “คุณเพิ่งเข้าม
