เอ้อร์เม่ยก็พลันหดคอลงทันที
นางปั้นหน้ายิ้มประจบแล้วหันกลับมา “พี่ พี่สะใภ้ใหญ่ เหตุใดท่านจึงยังไม่นอนเล่า? เมื่อครู่ท่านขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วไม่ใช่หรือ?”
เย่อวี๋หรานกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ข้ากำลังจะนอนแล้ว แต่คนบางคนนอนไม่หลับ เป็นคนดีไม่ชอบชอบทำตัวเป็นโจร เจ้าว่าข้าจะหลับลงได้อย่างไร?”
“ทำไมพูดจาไม่น่าฟังอย่างนั้นล่ะเจ้าคะ ข้าแค่…แค่อยากไปเข้าห้องสุขา” จูเอ้อร์เม่ยหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่มีทางยอมรับหรอกว่านางคิดจะไปหาสองพ่อลูกสกุลเฉียนที่ท้ายเรือน
ทั้งปลดภรรยา ทั้งวางยาพิษ จูเอ้อร์เม่ยจะไม่แค้นเหล่าเฉียนได้อย่างไร
นางแต่งเข้าสกุลเฉียนหลายปี คลอดลูกชายอบรมลูกสาวให้สกุลเฉียน ตรากตรำทำงาน แต่ปรากฏว่าถึงตอนที่นางอายุมากแล้ว ถูกปลดยังไม่พอ ยังถูกตาแก่นั่นหมายเอาชีวิตด้วยเนี่ยนะ?!
จูเอ้อร์เม่ยไม่คิดว่านั่นจะเป็นความคิดของเฉียนซินลูกชายคนโตของตนเลยสักนิด คิดไปคิดมา นางก็รู้สึกว่านี่ต้องเป็นความคิดของตาเฒ่าเหล่าเฉียนเป็นแน่
นางยังจะไม่รู้จักลูกชายที่นางคลอดออกมาเองอีกหรือ?
ถึงแม้เฉียนซินจะเกกมะเหรกเพียงใดก็ไม่มีทางทำร้ายมารดาบังเกิดเกล้าของตนเองหรอก
“เฮอะเฮอะ!” เย่อวี๋หรานถามกลับ “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อ?”
“แล้วทำไมจะไม่เชื่อเล่า…”
“เจ้าเชื่อไหม?”
“ข้าต้องเชื่ออยู่แล้วสิ ข้าเป็นคนพูดเองนะ จะไม่เชื่อได้อย่างไร?” จูเอ้อร์เม่ยร้อนตัวยิ่งนัก แต่ยังคงดื้อดึงไม่ยอมรับ
เย่อวี๋หรานไม่ได้คาดคั้น นางกล่า
