วเสียงราบเรียบ “ก็ได้ ข้าอยากเข้าห้องน้ำพอดีเลย พวกเราไปด้วยกันเถอะ”
จูเอ้อร์เม่ย “…”
นางต้องตามเย่อวี๋หรานไปโดยไร้ทางเลือก
หลังจากเข้าห้องสุขากลบเกลื่อนเรียบร้อยแล้ว จูเอ้อร์เม่ยก็ซอยเท้าเร็ว ๆ กลับเข้าห้อง ไม่กล้าออกมาอีกเลย
ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเฝ้าอยู่ข้างนอกเล่า?
ช่างเถอะ ข้าเข้านอนดีกว่า
ยังมีเวลาอีกหลายวัน ข้าค่อยหาเวลาไปจัดการเหล่าเฉียนก็ได้
เย่อวี๋หรานยืนอยู่ที่เดิม รอจนไฟในห้องจูเอ้อร์เม่ยดับไปแล้ว นางก็เตรียมจะกลับเข้าห้อง
ทันใดนั้นเอง ดาบเล่มเขื่องพลันยื่นออกมาขวางคอนางเอาไว้
เนื่องจากฝนเพิ่งจะตกไปเมื่อตอนกลางวัน ตอนกลางคืนจึงไร้แสงจันทร์ แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ เย่อวี๋หรานก็ยังแลเห็นประกายเย็นเยียบบนตัวดาบ
“ห้ามร้อง!”
เย่อวี๋หราน: …ข้าไม่ได้ร้อง
มังกรตาเดียวเจียงซู่เดินออกมาจากมุมมืด เอื้อมแขนผ่านไหล่ของเย่อวี๋หราน แล้วใช้มือกุมลำคอของนางเอาไว้แทนคมดาบ
เย่อวี๋หรานสัมผัสได้ถึงหนังหนาด้านบนมือข้างนั้น เกรงว่าอีกฝ่ายคงเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์คนหนึ่ง
หรือก็หมายความว่า เป็นไปได้อย่างมากที่คนผู้นี้จะเป็นคนในข่าวที่เจี่ยงโหย่วเซิงมาแจ้งเมื่อตอนกลางวัน บ่อนพนันอี้ซิงคงจะลงมือกับพวกตนแล้ว
“จูต้าเหนียงใช่ไหม?”
ไหวพริบพลันบังเกิด เย่อวี๋หรานแสร้งทำท่าทางหวาดกลัวขลาดเขลา กล่าวอย่างอ่อนแอว่า “ท่านผู้กล้า พวกข้าไม่มีเงินหรอกนะ”
มังกรตาเดียวเจียงซู่ออกแรงมากกว่าเดิมเล็กน้อย เขาถามว่า “ข้
