บทที่ 558 พายุที่มาถึงอย่างกะทันหัน
“เจ้าเรียกข้า?”
“มีคนให้ข้าเอาคำพูดมาบอกต่อ มังกรตาเดียว”
เจี่ยงโหย่วเซิงประหลาดใจ
หมายความว่าอย่างไร?
ส่งข่าวมาแค่นี้ คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะ?
ยามกะทันหัน เจี่ยงโหย่วเซิงยังขบคิดไม่เข้าใจว่าเป็นเรื่องราวใด
“ใครให้เจ้ามาส่งข่าว?”
ขอทานน้อยบอกสถานที่มาคร่าว ๆ
เมื่อเจี่ยงโหย่วเซิงได้ยินชื่อร้านสุราก็พอจะคาดเดาได้ราง ๆ
เปาต่าทิงส่งข่าวมาหรอกหรือ!
ในเมื่อเป็นข่าวสารที่เปาต่าทิงส่งมา ย่อมต้องเป็นเรื่องสำคัญยิ่งยวด
ไม่ได้การ ข้าต้องรีบไปบอกพี่เป้า
“ข้ารู้แล้ว ตอนฟ้ามืด ที่เก่า ข้าจะเก็บก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศถ้วยหนึ่งเอาไว้ให้เจ้า”
เจี่ยงโหย่วเซิงไม่ใช่คนโง่ เขาได้สัมผัสมาแล้วสองครั้งสองคราก็ทราบว่าสิ่งที่ขอทานน้อยอยากได้คืออะไร
ก็แค่ก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศถ้วยเดียวเท่านั้น ไม่ได้มากมายอะไร เงินไม่กี่เหรียญสามารถซื้อ ‘หูตา’ ที่ไม่ดึงดูดความสนใจของคนอื่นได้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว
ขอทานน้อยยิ้มออกมาดังคาด “ฮิฮิ! ขอบคุณขอรับ พี่เจี่ยง งั้นข้าก็ไม่เกรงใจท่านแล้วนะ เจอกันที่เก่าเวลาเดิม…”
เจี่ยงโหย่วเซิงมีเรื่องกังวลใจจึงไม่รั้งอยู่นาน พอแยกจากขอทานน้อยก็ตรงมาหาพี่เป้าทันที
“พี่เป้า เปาต่าทิงให้คนมาถ่ายทอดคำพูดว่า มังกรตาเดียว” เขาพูด “มังกรตาเดียวคนนี้จะหมายถึงเจียงซู่นักสู้มือหนึ่งของเถ้าแก่ถังหรือไม่? เขาส่งข่าวมาแค่นี้ คงไม่ได้มีเรื่องอะไรหรอกนะ?”
พี่เป้าได้ยิน
