บทที่ 557 สกุลจูจัดงานศพแล้ว
“ข้าสาบาน!”
เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นมาอีกครั้ง
เฉียนซินใจเต้นระทึก รู้สึกเสียวสันหลังอยู่บ้าง
หรือสวรรค์ต้องการจะทดสอบความจริงใจในคำพูดของเขา?
ไม่ได้นะ เขาก็แค่พูดไปอย่างนั้น ไม่อาจยึดถือเป็นจริงเป็นจัง
เฉียนซินที่นึกกลัวอยู่บ้างคิดว่า อย่างมากเขาไม่ไปแจ้งความเองก็ได้ เขาจะให้คนของเถ้าแก่ถังไปแจ้งความแทน เท่านี้คงได้แล้วกระมัง?
ทันใดนั้น พายุฝนพลันเทกระหน่ำลงมา
ณ เรือนหลังหนึ่งในตำบลอันจิ่ว
เด็กหนุ่มผู้หนึ่งวิ่งฝ่าสายฝน ผ่านโถงทางเดินมาถึงบริเวณหน้าห้องห้องหนึ่งอย่างรวดเร็ว
หน้าประตูห้องมีคนลักษณะคล้ายอันธพาลเฝ้าอารักขา
หนึ่งในนั้นยกมือขึ้น เด็กหนุ่มจึงหยุดลง ยืนปัดเม็ดฝนตามเนื้อตัวออกไป
ระหว่างทางขามาเขากางร่มมาด้วยจึงไม่เปียกมากนัก
มังกรตาเดียวเจียงซู่เดินออกมาจากในห้อง “นายท่านให้เจ้าเข้าไปได้แล้ว”
“ขอรับ”
เขารีบตอบรับทันทีแล้วเดินตามมังกรตาเดียวเจียงซู่เข้าไปในห้อง
ภายในห้องเปิดหน้าต่างบานหนึ่งเอาไว้ หน้าต่างบานนั้นหันหน้าเข้าหาโถงทางเดินที่เขาเพิ่งวิ่งผ่านมาพอดี
โต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ติดหน้าต่าง บนนั้นมีกระถางต้นไม้หลายกระถาง สุ่ยเซียนฮวาผลิดอกตูม ลักษณะเหมือนกำลังจะบานอยู่รอมร่อ
เถ้าแก่ถังกำลังนั่งอ่านตำราอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างาม เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเข้ามาก็เอ่ยว่า “มาแล้ว?”
“คารวะเถ้าแก่ถัง”
เขาแสดงความเคารพอีกฝ่าย
“เอาล่ะ รุดมาตอนเที่ยงแบบนี้ ว่ามา
