บทที่ 556 สาบานให้ฟ้าผ่า
“เย่อวี๋หราน!”
ผ่านไปเนิ่นนาน จูเอ้อร์เม่ยค่อยเค้นชื่อนี้ออกมาได้
“ข้าพูดผิดตรงไหน?” เย่อวี๋หรานยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกล่าวว่า “มีลูกชายเหมือนกัน ลูกชายข้ายังเยอะกว่าเจ้าเสียอีก แต่สุ่มเลือกคนไหนออกมาก็กตัญญูรู้คุณกว่าลูกชายเจ้าทั้งนั้น เจ้าว่าเจ้าล้มเหลวไหมเล่า? ถ้าข้าเป็นเจ้าคงไปซื้อเต้าหู้กลับมาสักก้อน แล้วเอาหัวชนเต้าหู้ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด”
“ไม่ต้องพูดแล้ว!” จูเอ้อร์เม่ยอารมณ์พลุ่งพล่าน
“ทำไมจะไม่พูด? ปากงอกอยู่บนตัวข้า ก็มีไว้ให้ข้าพูดไม่ใช่หรือไร?”
จูเอ้อร์เม่ยสุดจะกลั้น กางกรงเล็บจะเข้ามาข่วนหน้าเย่อวี๋หรานให้ลายพร้อย
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว นางคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ ออกแรงเล็กน้อยก็ทำให้ฝ่ายตรงข้ามแหกปากร้องได้แล้ว
“โอ๊ย! เจ็บ…” จูเอ้อร์เม่ยพยายามสะบัดมือของนางให้หลุด แต่กลับพบว่าทำอย่างไรก็ไม่หลุดเสียทีจึงร้อนใจ “ปล่อยนะ ปล่อยข้า!”
เย่อวี๋หรานคลายมือ
จูเอ้อร์เม่ยที่กำลังกระชากมือคืนไปจึงหงายหลังจนท้ายทอยชนเข้ากับกำแพงตรงหัวเตียง
“โอ๊ย…” นางเดือดดาล “ทำไมท่านถึงปล่อยมือล่ะ?!”
เย่อวี๋หรานพูดอย่างไม่รู้ไม่ชี้ “เจ้าบอกให้ข้าปล่อยมือเองนี่?”
“ท่าน” จูเอ้อร์เม่ยโมโหแทบกระอัก “ข้าให้ท่านปล่อยมือท่านก็ปล่อย ท่านคิดจะทำให้ข้าตายงั้นเรอะ? ท่านจงใจแน่ ๆ ท่านอยากให้ข้าล้มลงไปตาย…”
นางยึดถือเย่อวี๋หรานเป็นที่ระบาย บริภาษด่าทอเสียยกใหญ่
เย่อวี๋หรานกลับไม่โมโห นางแ
