นั้นได้อยู่แล้ว ไม่ต้องให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ลงมือ นางจัดการเองได้
เย่อวี๋หรานกล่าวว่า “ให้เป็นอย่างนั้นเถอะ ข้าก็ไม่อยากยุ่งหรอก”
แต่ความจริงก็คือเข้ามายุ่งแต่แรกแล้ว แต่ตอนนี้นางเพียงต้องการให้จูเอ้อร์เม่ยให้ความร่วมมือเท่านั้น
เมื่อถึงตอนนี้ เห็นจูเอ้อร์เม่ยเรียกความฮึกเหิมคืนมาได้แล้ว เย่อวี๋หรานจึงยกถ้วยโจ๊กบนโต๊ะส่งมาให้
“รองท้องไปก่อน อีกสักครู่ค่อยไปกินข้าวที่เรือนข้า พ่อกับแม่เจ้าก็อยู่ทางนั้น”
จูเอ้อร์เม่ยรับโจ๊กไปแล้ว ยังไม่ทันได้กินก็ถามขึ้นมาเสียก่อน “ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง? ท่านอย่าทำให้พวกเขาตกใจเชียวนะ พวกเขาอายุมากแล้ว แบกรับความสะเทือนใจไม่ไหว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอโทษด้วย ข้าชอบทำให้คนตกใจเป็นที่สุดแล้ว เจ้าไม่รู้อะไร เห็นพ่อแม่เจ้าพูดไปพลางสังเกตสีหน้าข้าไปพลาง บันเทิงใจดีแท้ ๆ…” เย่อวี๋หรานยิ้มอย่างชั่วร้าย แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งว่าข้าชอบทำให้พ่อแม่เจ้าตกใจที่สุดแล้ว แน่จริงเจ้าก็มาเอาคืนกับข้าสิ!
ครั้นได้ยินวาจาของเย่อวี๋หราน จูเอ้อร์เม่ยก็ไม่อาจสงบใจลงได้ รู้สึกว่ามีสะใภ้ใหญ่แบบนี้สักคน บิดามารดาของนางคงอายุสั้นลงหลายปี
แม้บางครั้งจูเอ้อร์เม่ยก็ทำเรื่องที่ไม่สมควรทำ แต่นางกลับกตัญญูต่อบิดามารดายิ่งนัก
นางรีบกินโจ๊กอย่างรวดเร็วแล้วให้เย่อวี๋หรานพาตนไปหาพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจู ตนเองประเดี๋ยวหมดสติ ประเดี๋ยวก็ว่าตายไปแล้ว นางกลัวว่าหากนางไปช้า ผู้เฒ่
