บทที่ 555 ความจริงที่โหดร้าย
เย่อวี๋หรานพูดถึงขั้นนี้แล้ว พ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูย่อมไม่มีอะไรจะพูดอีก
อย่าเห็นว่าพวกเขามักวางท่าเป็นผู้อาวุโสต่อหน้าเย่อวี๋หราน
แต่ความจริง พวกเขากลัวสะใภ้ใหญ่อย่างเย่อวี๋หรานมากทีเดียว ไม่เห็นหรือว่าเวลาพูดจาพวกเขามักจะคอยมองสีหน้าของเย่อวี๋หรานอยู่เป็นระยะ?
กล้าใช้มีด กล้าตัดสินใจปลดลูกชายต่อหน้าคนเป็นบิดามารดาอย่างพวกเขา ถ้าไปล่วงเกินนางเข้า ผู้ใดก็คงไม่มีผลลัพธ์ที่ดี
นับประสาอะไรกับเรื่องของจูเอ้อร์เม่ยที่ยังต้องพึ่งพานางอยู่
นางออกหน้าจัดการให้ พวกตนยังมาท้วงนั่นติงนี่ ถ้านางโมโหจนสะบัดหน้าจากไปไม่ยุ่งแล้วจะทำอย่างไร?
ผู้เฒ่าทั้งสองทราบว่าในครอบครัวสกุลจูมีเพียงเย่อวี๋หรานที่กล้าใช้ไม้แข็ง
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสกุลจูออกหน้าก็เพราะเห็นแก่หน้าเย่อวี๋หราน
หากปราศจากนาง…
ว่ากันตามตรง เย่อวี๋หรานไม่ได้ใส่ใจความเห็นของผู้เฒ่าทั้งสองขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นนางก็คงไม่ ‘ประหารก่อนแล้วค่อยรายงาน’ ให้ผู้เฒ่าทั้งสองทราบเรื่องเอาตอนท้าย
เพราะนางมีความเชื่อมั่น มั่นใจว่าคนสกุลจูไม่มีใครรอดพ้นไปจากฝ่ามือยูไลของนางได้ นางจึงปล่อยมือ แล้วกระทำเรื่องราวอย่างอาจหาญ
หลังจากจูเอ้อร์เม่ยฟื้นขึ้นมาแล้วก็ไม่ได้โวยวายแต่อย่างใด สงบปากสงบคำยิ่งนัก
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นเห็นเช่นนั้นก็กังวลใจไม่วาย ความผิดปกติใด ๆ ย่อมมีสาเหตุ พี่สาวสามีเป็นแบบนี้คงไม่ได้คิดจะทำเรื่องพิเรน
