นเป็นคนอยากเดิมพันกับข้าเองนี่ ข้าไม่ได้อยากเดิมพันกับท่านเสียหน่อย…” จูเอ้อร์เม่ยร้อนตัว
อย่าว่าแต่เงินสิบตำลึงเลย เงินไม่กี่อีแปะที่นางมีอยู่ตอนนี้ก็เป็นมารดาของนางแอบให้มาทั้งนั้น
แม่เฒ่าจู: เงินพวกนี้เป็นเงินที่พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าเอามาแสดงความกตัญญูต่อข้ากับพ่อเจ้าเชียวนะ!
เย่อวี๋หรานปรายตามองมาแล้วเอ่ยนิ่ง ๆ “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าต้องทำธุระอย่างหนึ่งให้ข้า เป็นอย่างไร?”
เมื่อเดิมพันกันแล้ว นางก็ให้จูเอ้อร์เม่ยดื่มน้ำชาที่วางยาสลบลงไปด้วยตนเอง จากนั้นทุกอย่างก็ง่ายขึ้นมาก
เย่อวี๋หรานไม่มียา นางไปขอยาจากหมอชาวบ้าน ทั้งยังให้เขาร่วมแสดงละครด้วย ไม่อย่างนั้นจะทำให้พ่อลูกสกุลเฉียนเข้าใจผิดว่าจูเอ้อร์เม่ยตายแล้วได้อย่างไรเล่า?
หมดสติไปเพราะฤทธิ์ยาหรือตายไปจริง ๆ ย่อมต่างกันอยู่แล้ว
ถ้าเป็นคนช่างสังเกตสักหน่อย เพียงตรวจสอบเล็กน้อยก็ย่อมจะมองออก น่าเสียดาย…
พ่อลูกสกุลเฉียนหวังให้จูเอ้อร์เม่ยมีอันเป็นไปเสียขนาดนั้น พอเห็นนางนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไร้ความเคลื่อนไหว แม้กระทั่งท่านหมอยังส่ายศีรษะ พวกเขาจึงด่วนตัดสินว่านางตายไปแล้ว
สุดท้ายจึงได้มีละครฉากเมื่อครู่นี้
ใช่แล้ว น่าตื่นตาตื่นใจเชียวล่ะ!
สงสารก็แต่จูเอ้อร์เม่ย ตื่นมาได้ยินความจริงที่น่าตกใจเช่นนี้ นางย่อมสะเทือนใจเป็นธรรมดา
เมื่อนางเห็นเย่อวี๋หราน สองตาก็พลันแดงก่ำ มองอีกฝ่ายอย่างโกรธแค้น “ท่านรู้แต่แรกแล้วใช่ไหม?”
