บกล่องเล็กใบหนึ่งจากชั้นบนของตู้ แล้วนำกำไลหยกจากในนั้นออกมาวงหนึ่ง
หยกสีเขียวสด ส่วนเรื่องคุณภาพเป็นอย่างไร หยางจยาฮุ่ยก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เพราะนี่คือกำไลที่แม่ของเฉินต้าไห่ให้เธอไว้ ถือเป็นสมบัติตกทอดจากตระกูลของเหล่าเฉิน
หยางจยาฮุ่ยทำงานหนักมาทั้งชีวิต กำไลหยกบอกบางและราคาแพง ปกติเธอทำใจนำออกมาใส่ไม่ได้เพราะกลัวจะทำแตก
ฉินเยว่รอด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผ่านไปไม่นาน หยางจยาฮุ่ยก็เดินออกมา
เธอถือกำไลพร้อมพูดกับฉินเยว่ว่า “เยว่เยว่ นี่เป็นกำไลที่ย่าของเฉินชางให้น้าไว้ บ้านเราไม่มีของมีค่าอะไร หนูเก็บกำไลวงนี้ไว้เถอะ”
ฉินเยว่งงทันที จากนั้นก็อึ้งไปเลย เธอตกใจนิดหน่อย แล้วก็ประหลาดใจระคนใจ!
ถึงยังไง เธอก็เข้าใจดีว่าหมายความว่าอะไร
หรือพูดได้อีกอย่างว่า เธอได้รับการยอมรับจากพ่อแม่ของเฉินชาง แต่…สำหรับของที่ล้ำค่าขนาดนี้ เธอไม่กล้ารับไว้!
แต่…ลึกๆ ในใจเธอก็อยากรับไว้เหมือนกัน เพราะ…ถ้ารับไว้แล้ว ก็เท่ากับได้เป็นว่าที่ลูกสะใภ้แล้ว
“คุณน้า…นี่เป็นของที่ล้ำค่าเกินไปค่ะ…”
หยางจยาฮุ่ยยิ้ม “ล้ำค่าหรือไม่ล้ำค่าน้าดูออก หนูเป็นผู้หญิงที่ดี ต่อไปก็คอยดูเฉินชางไว้ ถ้าหนูได้รับความไม่ยุติธรรมอะไรก็โทรหาน้าได้เลย เดี๋ยวน้าจะช่วยหนูสั่งสอนให้เอง!”
ฉินเยว่ซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอทันที
……
……
ตอนที่ออกจากบ้าน เฉินชางหิ้วกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่และของอีกเป็นกอง เฉินต้าไห่ขับรถไปส่งพวกเขาที่สถานีรถไฟ พอเห็นว่ารถ
