กมาย เห็นนิสัยที่แท้จริงของมนุษย์มาก็มาก ในฐานะคนเป็นพ่อ เขาไม่หวังอะไรเลยนอกจากให้ลูกสาวมีความสุข
วันนี้ฉินเสี้ยวยวนเข้านอนเร็ว แต่ยังพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเพราะนอนไม่หลับ ในหัวมีฉากต่างๆ สลับเข้ามาไม่หยุด
…
…
ส่วนจี้หรูอวิ๋นก็นั่งคุยเป็นเพื่อนฉินเยว่ในห้องนอน บอกเรื่องบางอย่างที่เธอต้องระวัง
“ลูกไปอยู่บ้านคนอื่น จะมัวนอนขี้เกียจไม่ได้นะ…
…แล้วก็ ตอนเช้าตื่นมาพับผ้าห่มให้เรียบร้อยด้วย…
…อย่าทำตัวขี้เกียจเกินไป…”
แม่ของเธอบ่นเป็นชุด
ฉินเยว่ถอนหายใจ “รู้แล้วค่ะแม่! หนูไม่ใช่คนโง่ซะหน่อย หนูอายุตั้งเท่าไรแล้ว”
สุดท้าย จู่ๆ จี้หรูอวิ๋นก็มองฉินเยว่ด้วยสายตามีเลศนัย “เยว่เยว่ มีอยู่เรื่องหนึ่งต้องระวังไว้ ถ้าลูกไปที่นั่นแล้ว ลูกจะนอนห้องเดียวกับเฉินชางหรือเปล่า”
ฉินเยว่หน้าแดงทันที “ใครจะไปนอนกับเขาคะ!”
จี้หรูอวิ๋นพยักหน้า “เฮ้อ ที่จริงแม่ก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้น ตอนนี้สังคมเปิดกว้างแล้ว มีอะไรบ้างที่หมออย่างพวกเราไม่เคยเห็น!…
…ที่แม่จะสื่อก็คือ ไม่ว่าลูกจะทำอะไร ลูกก็ต้องพิจารณาให้ดีก่อน ต้องคิดถึงผลที่ตามมาอย่างจริงจัง…
…แล้วอีกอย่าง แม่ก็ยอมรับแล้วไม่ใช่เหรอ ลูก…ถ้าเกิดตั้งท้องขึ้นมาจริงๆ ก็ดีเหมือนกัน จดทะเบียนสมรส มีลูกเร็วๆ หน่อย ก็ดีเหมือนกันนะ…ไม่แน่ปีหน้าแม่อาจจะได้อุ้มหลานแล้วก็ได้!”
พอได้ยินจี้หรูอวิ๋นพูดแบบนี้ ทีแรกฉินเยว่ก็ยังไม่เข้าใจ แต่พอเข้าใจก็หน้าแดงทันที “แม่ พูดอะ
