มอง เฝ่ยไป๋ลู่ก็เข็นรถเวินสือเหนียนลับตาไปแล้ว
“นี่ใครพาเขาเข้ามาน่ะ?”
“ไปล่วงเกินคนคนนั้น เดี๋ยวเมืองเจียงได้วุ่นวายแน่ ๆ…”
“ไม่ใช่แค่เมืองเจียงหรอก ไปเมืองไหนก็หนีเขาไม่พ้น…”
ควงเหวินฟู่ไม่ทันสังเกตสายตาดูถูกยิ่งกว่าเดิมของผู้คน
คนที่ใช้บริการในภัตตาคารจื๋อติ่งไม่ใช่คนธรรมดา ๆ พวกเขามีทั้งอำนาจและอิทธิพล แม้อีกฝ่ายจะเป็นคนพิการ แต่ก็ไม่ใช่คนที่ใคร ๆ จะวิพากษ์วิจารณ์ได้
แถมคนคนนั้นยังเข้าห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่งอีกด้วย นั่นเป็นห้องที่ใช้ต้อนรับบุคคลสำคัญโดยเฉพาะ…
กล้าด่าเขาคนนั้นนี่ไม่รู้จักกลัวตายจริง ๆ!
ควงเหวินฟู่มาใช้บริการที่ภัตตาคารจื๋อติ่งเป็นครั้งแรก เขาจึงไม่รู้กฎเกณฑ์อะไร
เพียงแต่เมื่อเห็นว่าเฝ่ยไป๋ลู่เมินใส่ เขาก็ทั้งโมโหทั้งขายหน้า
ควงเหวินฟู่รีบเอามือปิดหน้า เดินหนี และมองหาห้องส่วนตัวของตัวเองจนเจอ
ฟิตเนสที่เขาเปิดมาได้สองเดือนมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการมากอยู่เหมือนกัน ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นพวกคุณนายไฮโซ
วันนี้ที่เขาสามารถมาใช้บริการที่นี่ได้ก็เพราะคำชวนจากคุณนายไฮโซท่านหนึ่ง
พอนึกถึงเมื่อก่อนที่ไป๋ลู่แสดงออกว่าชอบเขา ควงเหวินฟู่ก็รีบปรับอารมณ์โกรธเกรี้ยวของตัวเอง เผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา รอบตัวแผ่กลิ่นอายความสุภาพอ่อนโยนไปทั่ว
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ให้เขาหยิบยืมเงิน เขาก็ยังมีหนทางอื่น
“พี่สาวเซวียนเซวียน ผมมาแล้ว ผมไม่ได้ทำให้คุณรอนานเกินไปใช่ไหม”
‘ซ่า!!!’ เครื่องดื่มเย็น ๆ ที่แสบจมูก
