ถูกสาดกระจายเต็มหน้าเสมือนน้ำเย็นราดดับความกระตือรือร้นและจินตนาการ
บ้าเอ๊ย! ผู้หญิงคนนี้เพี้ยนไปแล้วหรือไง
ควงเหวินฟู่เช็ดของเหลวบนใบหน้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วอดทนฝืนยิ้ม “พี่เซวียนเซวียน คุณเป็นอะไรไป”
“นายไปขวางหูขวางตาคนที่นายไม่ควรขวาง” หญิงสาวหัวเราะเยาะ “นายหาเรื่องใส่ตัวเองได้ แต่อย่ามาพาฉันซวยไปด้วย ไสหัวไปซะ!”
คนอย่างเขากล้าดูถูกคุณชายเวินว่าไอ้พิการ ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวซวยได้เลย
ควงเหวินฟู่อับอายขายหน้า โดนไล่ออกมาจากภัตตาคารจื๋อติ่งอย่างหมดสิ้นศักดิ์ศรี
เขายืนอยู่หน้าประตู แววตามีความมึนงงและตกใจ
คนไหนที่ฉันไม่ควรไปล่วงเกิน? เฝ่ยไป๋ลู่?
เธอก้าวไปอยู่ถึงจุดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ด้านในห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่ง เฝ่ยไป๋ลู่หยิบเครื่องดื่มมาจากมือเวินสือเหนียน แต่กลับไม่ไปนั่งที่เดิม เอาแต่จ้องสบตากับเวินสือเหนียน เธอพูดว่า “ฉันจะรักษาขาของคุณให้หาย”
เธอจะรักษาขาให้เวินสือเหนียนให้หาย ไม่อยากจะให้ใครมาว่าเขาเป็นไอ้ขาพิการอีก
เวินสือเหนียนมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยความงุนงง ดวงตาสีดำราวกับดึงดูดให้จมลงสู่น้ำหมึก ทั้งล้ำลึกและลึกลับ
เฝ่ยไป๋ลู่รู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก สายตาของเวินสือเหนียนในตอนนี้ช่างดูแปลกประหลาด เขาตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า
เธอทำท่าเข้าอกเข้าใจก่อนตบบ่าเวินสือเหนียน พร้อมเอ่ยปลอบใจว่า “เชื่อฉันสิ ฉันสัญญากับคุณแล้วว่าจะช่วยรักษาขาให้หาย ช่วยคุณแก้ปัญหาเรื่องพลังช
