สถานที่พักผ่อนตอนเกษียณอายุสำหรับเสี่ยวเฉิน ไม่สู้ส่งตัวเขามาหาพวกเราดีกว่า พวกเราจะได้หาอะไรให้พวกเขาฝึกฝนสักหน่อย!”
“เดี่ยวฉันจะโทรหาหัวหน้าเหอฝั่งศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน 120 ให้เขาไปด้วยกัน บอกว่าช่วงนี้โรงพยาบาลเรางานยุ่งมาก ขอยืมตัวเสี่ยวเฉินมาช่วยงานสักระยะ!”
พอนึกถึงตรงนี้ หวังเซี่ยงจวินก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก!
…
…
เวลาประมาณสิบนาฬิกากว่าๆ หลี่เป่าซานรับโทรศัพท์ ได้ความว่าเหอทง หัวหน้าศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินกับหวังเซี่ยงจวิน หัวหน้าแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลตงต้ากำลังจะมาที่โรงพยาบาล พวกเขามีธุระสำคัญจะปรึกษากัน
หลังจากได้ข่าว หลี่เป่าซานก็พลันเกิดลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่เป็นมงคล!
เถามี่กับหลี่เป่าซานเพิ่งผ่าตัดเสร็จพอดี ขณะมองหลี่เป่าซานทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เขาก็ถามทันทีว่า “เป็นอะไรไป เหล่าหลี่”
หลี่เป่าซานขมวดคิ้วเล็กน้อย “หวังเซี่ยงจวินกับหัวหน้าเหอของศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินกำลังจะมา ไม่รู้ว่ามีธุระอะไร”
พอเถามี่ได้ฟัง ก็ถามทันทีว่า “หืม ฉันกับเหล่าเหอก็สนิทกันอยู่นะ หรือจะให้ไปเจอด้วยกันไหมล่ะ”
หลี่เป่าซานพยักหน้า!
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็นั่งอยู่ในห้องทำงานของหัวหน้าแผนกฉุกเฉินแล้ว
หวังเซี่ยงจวินคิดแผนรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว หลี่ถ่านดำ นายมีกลยุทธ์สาวงามของนาย ฉันก็มีกลยุทธ์ทุกข์กาย[1]ของฉันเหมือนกัน!
ถ้าไม่ได้ผลค่อยใช้กลยุทธ์ล่อเสือออกจากถ้ำ!
หวังเซี่ยงจวินกลั่นความรู้
