งไว้อย่างนั้น…
…ตอนหลังพอวิธีการเย็บแบบทังคลอดออกมา ผมก็อายุสามสิบห้าแล้ว…
…หวังอวี้ซานอายุมากกว่าผมปีหนึ่ง กลายเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมมือของโรงพยาบาลหมัวตูซื่อลิ่ว นำทีมแผนกศัลยกรรมมือเดินไปสู่ความรุ่งเรืองสูงสุด กลายเป็นโรงพยาบาลด้านกระดูกและศัลยกรรมมือในประเทศที่มีน้อยจนนับนิ้วได้!…
…ฉางหงเหล่ยอายุเท่าผม กู้หงเหมยอายุน้อยกว่าผมสองปี เธอกับฉางหงเหล่ยย้ายจากวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนไปโรงพยาบาลจีสุ่ยถาน ทำให้แผนกศัลยกรรมมือของโรงพยาบาลจีสุ่ยถานกลายเป็นเสาหลักของภาคเหนือ”
พอพูดถึงตรงนี้ ทังจินโปก็น้ำตาไหลจนตาพร่าแล้ว
หลี่อวี่ไม่เคยได้ยินอาจารย์พูดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อน และไม่เคยรู้ด้วยว่ายังมีเรื่องในอดีตพวกนี้อยู่
ทังจินโปมองเฉินชางพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พอได้เห็นงานของคุณ บอกตามตรงครับว่าทำให้ผมนึกถึงพวกเราตอนนั้น เคยเคียงบ่าเคียงไหล่กันฝ่าฟันเรื่องนี้ แต่…คุณมีก้าวแรกที่ไกลกว่าพวกเรา เสี่ยวเฉิน ผมหวังจริงๆ ว่าคุณจะทำเรื่องนี้ได้ดี คิดค้นวิธีการเย็บเส้นเอ็นออกมาได้ดี…
…นี่…เป็นเส้นทางที่พวกเรายังไม่เคยเดินจนสุดทาง!”
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ประโยคนี้ทำให้เฉินชาง เจียงเทาและหลี่อวี่คัดจมูกแล้ว
เฉินชางยกแก้วเหล้าขึ้นมา แล้วบอกทังจินโปว่า “ศาสตราจารย์ทัง พวกเราคารวะคุณหนึ่งจอก!”
เจียงเทากับหลี่อวี่รีบยกแก้วขึ้นมา “ศาสตราจารย์ทัง พวกเราคารวะคุณ!”
ทังจินโปยิ้มบางๆ “เป็นผมต่างหากที่ควรคา
