่างของตัวเองถูกทำลายลงทั้งหมด!
ให้แพทย์ดูแลไข้คนหนึ่งไปราวด์วอร์ดเช่นนี้ คิดอะไรกันแน่
ส่วนหมอที่มาใหม่ทั้งหลายก็แปลกใจมากเช่นกัน นี่…หมอเฉิน ไม่สิ หรือต้องเรียกว่าหัวหน้าเฉิน
คิดแล้วเหอลู่ซึ่งเป็นหมอภายใต้การดูแลของสือน่าก็เบิกตากว้างแล้วถามว่า “อาจารย์คะ นี่…หัวหน้าเฉินดูหนุ่มจังเลยนะคะ!”
สือน่าถูกคำพูดประโยคนี้ขอเหอลู่ทำเอาสับสนไปหมดแล้ว
“หัวหน้าเฉินเหรอ หนุ่มเหรอ ก็โอเคอยู่นะ!”
สือน่าเงยหน้าขึ้นยิ้มๆ “เหล่าเฉิน นักเรียนของฉันบอกว่าคุณยังหนุ่ม แล้วยังเรียกคุณว่าหัวหน้าเฉินด้วย!”
เฉินปิ่งเซิงเห็นหมอสาวกล่าวชมตนเช่นนี้ก็ยืดตัวขึ้นทันที ทั้งยังส่งเสียงหัวเราะออกมา “งั้นหรือครับ อาจเป็นเพราะผมหน้าเด็กมั้งครับ แล้วก็มีมาดของหัวหน้าแพทย์อยู่ด้วย!”
ทุกคนหัวเราะ
ตอนนี้เอง เหอลู่ก็กระซิบว่า “ฉันหมายถึงหัวหน้าเฉินค่ะ ไม่ใช่อาจารย์เฉิน”
สือน่าชะงักไปเล็กน้อย “หัวหน้าเฉินหรือ เหล่าเฉินยังไม่ได้เป็นหัวหน้าแพทย์เลยนะ”
ทันใดนั้นสือน่าก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “เสี่ยวเหอ…เธอคงไม่ได้พูดถึงเฉินชางหรอกนะ!”
เหอลู่พยักหน้าราวกับมีเหตุผลเสียเต็มประดา “ใช่แล้วค่ะ หมายถึงคุณเฉินชาง ยังหนุ่มยังแน่นก็ได้เป็นหัวหน้าแพทย์แล้ว เขาจบจากมหาลัยชื่อดังหรือคะ”
สือน่าได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น
อันเยี่ยนจวิน เฉินปิ่งเซิงและคนอื่นๆ ได้ยินคำพูดของเหอลู่ ก็รู้สึกราวกับตัวเองทำสมองหายไป
“อีกไม่นานเสี่ยวเฉินก็คงได้
