บทที่ 546 ตั้งใจทำงานที่แม่สามีมอบหมายให้
มีคำกล่าวว่า ‘ไม่กลัวว่าจะได้มากหรือน้อย กลัวก็แต่จะไม่เท่าเทียม’ ซึ่งกล่าวได้มีเหตุผลทีเดียว
ยกตัวอย่างเช่นวันนี้เย่อวี๋หรานพาจูเอ้อร์เม่ยเข้าตำบลไปซื้อผ้ากลับมาตัดชุดใหม่ แต่ลูกสะใภ้ของตนเองกลับไม่ได้อะไร
หลิวซื่อจะสงบใจอยู่ได้อย่างไร?
เมื่อกลับถึงเรือน นางก็มาบ่นกับสะใภ้คนอื่น ๆ
“พวกเจ้าไม่รู้อะไร วันนี้ท่านแม่ไม่ได้จะพาข้ากับเหล่าเอ้อร์ไปหาหมอหรอกนะ ท่านแม่ตั้งใจพาน้องสามีไปซื้อผ้ามาตัดชุดใหม่ต่างหาก”
“กับพวกเราตระหนี่ปานนั้น แต่กับน้องสามีกลับใจกว้างถึงขนาดที่ว่ายาบำรุงราคานับร้อยเหรียญ บอกว่าจะจ่ายก็จ่าย”
“เห็นไหม กระทั่งเรื่องต้มยาบำรุงยังจัดการให้เรียบร้อย บอกให้ข้าเป็นคนทำ ไม่ได้อะไรสักอย่าง ยังต้องมาต้มยาให้คนอื่นอีก”
หลิวซื่อเอายาห่อนั้นออกมาให้ทุกคนดูเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองพูดความจริง
“จริงหรือ?” หลินซื่อสงสัย “ทำไมอยู่ดี ๆ ท่านแม่ถึงซื้อผ้ามาตัดชุดใหม่ให้อาหญิงรองเล่า? ท่านแม่ไม่ถูกกับนางไม่ใช่หรือ?”
“เรื่องนั้นผู้ใดจะไปรู้?” หลิวซื่อยักไหล่ “เดี๋ยวพวกเราก็ได้รู้กัน ซื้อผ้าขาวมาแบบนั้น อาหญิงรองจะต้องเอามาให้ปาเม่ยย้อมสีให้แน่นอน เกรงว่าค่าย้อมสีผ้าก็คงไม่ต้องจ่าย เช่นนั้นคงต้องเหนื่อยเปล่าแล้ว”
หลินซื่อ “…”
งานของปาเม่ยก็เท่ากับงานของน้องสามกับน้องสี่ของนางน่ะสิ?
หากปาเม่ยยังต้องเหนื่อยเปล่า แล้วน้องสาวสองคนของนางจะมิแย่กว่าหรือ?
