บทที่ 545 ลูกสาวในไส้กับลูกสาวคนอื่นย่อมไม่เหมือนกัน
จิตใจที่อยากจะชดเชยของเถ้าแก่หลี่ เมื่อมาอยู่ในสายตาของจูเอ้อร์เม่ยกลับมีความหมายเพี้ยนไปเสียอย่างนั้น
อะไรกัน ทำไมเถ้าแก่คนนี้เอาแต่จ้องพี่สะใภ้ของข้าแบบนั้นเล่า?
จูเอ้อร์เม่ยเลือกผ้าพลางลอบสังเกตเถ้าแก่หลี่
เถ้าแก่หลี่สัมผัสได้ว่ามีคนมองตนอยู่จึงหันมามองทางนี้
จูเอ้อร์เม่ยใจเต้นระทึก มองข้าแล้ว มองข้าแล้ว หรือจะถูกรูปโฉมดุจบุปผาของข้าดึงดูดเอานะ?!
เพิ่งตื่นเต้นได้ไม่ทันไรก็เห็นอีกฝ่ายถอนสายตากลับไปมองเย่อวี๋หรานอีกครั้ง
จูเอ้อร์เม่ย “…”
ข้าถุย!
ชายโฉดหญิงชั่ว!
ช้าก่อน พวกเขาคงไม่ได้เป็นชู้กันหรอกนะ?!
กอปรกับได้ยินคนงานในร้านบอกว่าทุกครั้งที่เย่อวี๋หรานมาซื้อผ้าก็จะลดราคาให้หนึ่งส่วนอยู่เสมอ ความคิดของจูเอ้อร์เม่ยก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิง
เพราะเหตุใดอีกฝ่ายจึงมาทำดีกับคนอื่นโดยไร้เหตุผล?
คนค้าขายล้วนเจ้าเล่ห์ทั้งนั้น สองคนนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่นอน
ตนเองไม่ต้องจ่ายเงินซื้อผ้า จูเอ้อร์เม่ยจะยอมพลาดโอกาสดี ๆ เช่นนี้ไปได้อย่างไร มีโอกาสไม่ฉวยเอาไว้ก็โง่แล้ว นางจึงตั้งหน้าตั้งตาเลือกแต่ผ้าชั้นดี
เย่อวี๋หรานมองมานิ่ง ๆ “ไม่ต้องดูแล้ว พวกเราซื้อผ้าขาวที่ราคาถูกที่สุด”
“ผ้าขาว? ไม่ได้ไว้ทุกข์เสียหน่อย ข้าจะใส่ชุดขาวทำไม?” จูเอ้อร์เม่ยได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจ “ไม่เอา ข้าจะเอาผ้าแพรต่วน ข้าจะเอาอันที่งามที่สุด…”
จากนั้นก็หยิบผ้าลายดอกพื้นส
