บทที่ 544 มดลูกเย็นไม่ได้หมายความว่ามีลูกไม่ได้
“ท่านหมอ ข้าคงไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมเจ้าคะ?” หลิวซื่อเห็นเขาเก็บมือกลับไปก็รีบถามขึ้นทันที ดวงตาฉายแววหวาดหวั่นลนลาน
“ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ทำงานหนักเป็นประจำทำให้ร่างกายอ่อนแอ…” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยกล่าว “อ้อ อีกย่างยังมีอาการมดลูกเย็นร่วมด้วย”
“มดลูกเย็น?!” หมายความว่ามีลูกไม่ได้น่ะสิ?
ม่านตาของหลิวซื่อพลันหดลง นางเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว “ท่านหมอ ท่านไม่อาจพูดจาส่งเดชนะเจ้าคะ ข้ายังแข็งแรงดีแบบนี้ จะมดลูกเย็นได้อย่างไรกัน?!”
จูเอ้อร์เม่ยยักไหล่ นางคิดแล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ “เห็นไหม ข้าพูดถูกแล้ว เจ้ามีลูกไม่ได้!”
จูเอ้อร์ใจกระตุกวูบ เป็นไปได้อย่างไร ภรรยาของเขามีลูกไม่ได้?!
“ก็ปกติไม่ใช่หรือ? ผู้หญิงคนไหนไม่เคยมีอาการมดลูกเย็นบ้าง?” เย่อวี๋หรานถลึงตาใส่จูเอ้อร์เม่ย นางเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังหลิวซื่อแล้วลูบไหล่อีกฝ่ายพลางกล่าวปลอบใจว่า “ผู้หญิงเราร่างกายบอบบาง กินไม่อิ่ม เสื้อผ้าไม่อบอุ่นมากพอ จะเจ็บป่วยเล็กน้อยก็เป็นเรื่องธรรมดา ร้อนใจอะไร ท่านหมอก็อยู่ตรงนี้ รับยากลับไปบำรุงสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง ไม่กระทบต่อการมีบุตรหรอก”
“ท่านแม่…” หลิวซื่อดึงมือเย่อวี๋หรานมากุมไว้แน่น นางหวาดกลัวจนอกสั่นขวัญหาย
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยเหลือบตามองเย่อวี๋หรานแล้วเอ่ยว่า “ไม่ใช่อาการเจ็บป่วยร้ายแรงอะไร ได้ยินว่ามดลูกเย็นก็อย่าเพิ่งด่วนตัดสินว่าจะมีบุตรไม่
