บทที่ 543 ไม่สบายเพราะกินเยอะเกินไป
“ไม่ใช่บ่อนพนันอี้ซิงแล้วจะเป็นใคร?” ความคิดของเย่อวี๋หรานทำงานเร็วรี่ นางเพิ่งตระหนักได้ว่าที่มาของยาพิษอาจยิ่งใหญ่กว่าที่นางคิด มิเช่นนั้นท่านหมอไป๋หลี่น้อยคงไม่ประหลาดใจถึงเพียงนี้?
ขณะที่ท่านหมอไป๋หลี่น้อยก็มีลักษณะเหมือนคนที่เคยเผชิญโลกกว้างมาก่อน
เช่นนั้น…
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยไม่ได้พูดอะไร
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้วแล้วถามหยั่งเชิง “เป็นอะไรไป? ท่านหมอ ท่านรู้อะไรเกี่ยวกับพิษนี้งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นท่านต้องบอกข้านะว่าใครคิดร้ายกับครอบครัวข้ากันแน่ พวกข้าเป็นแค่ชาวบ้านที่บรรพบุรุษทิ้งสูตรสำหรับหาเลี้ยงชีพไว้ให้เท่านั้น สมาชิกหลายสิบคนในครอบครัวยังต้องพึ่งพาสูตรนี้ ถ้าถูกคนโกงเอาไป พวกข้าทั้งบ้านคงต้องกินลมตะวันตกเฉียงเหนือกันแล้ว…”
วาจาเฉกเช่นสตรีชนบทที่ไม่คิดถึงอะไรนอกจากผลประโยชน์ตรงหน้าของตนเอง
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยสองจิตสองใจ หรือเขาจะเข้าใจผิด?
แม้สตรีที่ออกเรือนแล้วตรงหน้านี้จะมีลักษณะไม่เลว แต่ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างหรือผิวพรรณหยาบกระด้างที่เกิดจากการตรากตรำทำงานกลางแดดมานานปี ทุกประการล้วนบ่งบอกว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงสตรีชนบทธรรมดาผู้หนึ่ง
นางอาจดูพิเศษอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร นางอาจมีโชควาสนาบางประการ มิเช่นนั้นก็คงไม่ถูกคนอื่นจับตามองเพียงเพราะสูตรทำอาหารสูตรเดียวแล้ว
“ท่านหมอ?” เย่อวี๋หรานรู้สึกว่าฝ่ายตรงข้ามใจลอยนานเกินไป จึง
