อดจะเรียกอีกครั้งไม่ได้
“หืม?” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยได้สติคืนมา “เมื่อครู่ท่านพูดอะไรนะ?”
“ไม่มีอะไร แค่อยากถามว่าตกลงแล้วน้องสามีของข้าโดนพิษอะไรกันแน่ เพราะเหตุใดท่านหมอในหมู่บ้านข้าตรวจแล้วถึงไม่พบอะไรเลย” เย่อวี๋หรานถามด้วยสีหน้าจริงใจ “หากไม่ใช่เพราะข้าเชื่อว่าคนที่มาแจ้งข่าวไม่มีทางโกหกข้า เชื่อว่าเขาสืบมาดีแล้วถึงได้มาบอกข้า ข้าคงเข้าใจว่าเขาสืบความมาผิดแล้ว”
“ไม่เป็นไร แค่ปัญหาเล็ก ๆ เท่านั้น ประเดี๋ยวข้าจะสั่งยาลูกกลอนให้ท่านก็ใช้ได้แล้ว” ส่วนว่าเป็นพิษอะไร ท่านหมอไป๋หลี่น้อยกลับไม่ได้พูดถึง
“ยาลูกกลอน? แพงมากหรือเปล่า? ท่านหมอ พวกข้าไม่ได้มีเงินมากมายอะไร ถ้าแพงเกินไป…” นางแสดงท่าทีลำบากใจออกมาพอประมาณ
“แพงเกินไปพวกท่านก็จะไม่รักษา?” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยถาม
“ก็แพงเกินไปนี่นา ด้วยฐานะครอบครัวพวกข้าคงไม่อาจทำให้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ในบ้านต้องอดอยากเพียงเพราะน้องสามีคนเดียวหรอกกระมัง?” เย่อวี๋หรานถามกลับ
“ท่านกลัวว่าจะมีเงินไม่พอสินะ? หรือจะบอกว่าคนเขาทำการค้าที่ขาดทุน ยาพิษที่ใช้ยังมีราคาแพงกว่าสูตรอาหารของพวกท่าน?”
“เรื่องนั้นข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?” เย่อวี๋หรานไม่กลัวสักนิด ยังคงบ่นต่อไป “ถึงตอนนี้ข้ายังไม่รู้เลยว่าน้องสามีถูกพิษอะไร ท่านคิดดู พวกข้าทำการค้ากำไรน้อย เปิดแผงขายอาหารเล็ก ๆ วันหนึ่งจะหาเงินได้สักเท่าไหร่เชียว? เงินน้อยนิดแค่นั้นก็พอให้คนมาหมายตา? ถึงท่านจะไม่พูด ข้าก็
