ได้ อาการนี้ส่งผลกระทบต่อการตั้งครรภ์ก็จริง แต่อาการมดลูกเย็นไม่ได้หมายความว่ามีบุตรไม่ได้ แม่สามีของเจ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว เพียงรับยากลับไปบำรุงร่างกาย ผ่านไปสักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้น”
“จริงหรือขอรับ ท่านหมอ? ร่างกายเมียข้าไม่ได้มีปัญหาอะไรจริง ๆ นางมีลูกได้?” จูเอ้อร์รีบลุกขึ้นมาถามยืนยัน
“นางสามารถมีบุตรได้หรือไม่ข้าไม่รู้” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยกล่าว “ต้องตรวจเจ้าก่อนจึงจะบอกได้”
“หมายความว่าอย่างไร?” จูเอ้อร์งุนงง
“สามารถมีบุตรได้หรือไม่ ไม่ใช่เรื่องของสตรีเพียงฝ่ายเดียว อธิบายอย่างหยาบ ๆ ได้ว่า หากดินอุดมแต่เมล็ดพันธุ์ไม่สมบูรณ์ พืชผลก็ไม่งอกงามเช่นกัน”
ได้ยินเช่นนี้ จูเอ้อร์ก็ใจแป้ว โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน “ไม่เป็นไร ๆๆ ข้าแข็งแรงจะตาย ไม่จำเป็นต้องตรวจ…พี่น้องคนอื่นของข้าเป็นพ่อคนกันหมดแล้ว พวกข้ามีพ่อแม่คนเดียวกัน จะต้องไม่มีปัญหาแน่นอน…”
“นั่นก็ไม่แน่ เจ้าก็คือเจ้า พี่น้องของเจ้าก็คือพี่น้องของเจ้า” ท่านหมอไป๋หลี่น้อยพยักพเยิดให้หลิวซื่อลุกขึ้น เปลี่ยนให้จูเอ้อร์มานั่งลง
คนบริเวณนั้นหัวเราะครืน
จูเอ้อร์หน้าร้อนผ่าว แทบอยากขุดรูมุดหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
ทว่าเย่อวี๋หรานยื่นมือออกมากดเขานั่งลงบนเก้าอี้ “ตรวจเถอะ ท่านหมอ”
จูเอ้อร์เม่ยลอบพิศพี่สะใภ้ใหญ่พลางนึกเลื่อมใส พี่สะใภ้ใหญ่สุดยอดจริง ๆ กระทั่งลูกชายในไส้ก็ยังทำได้ลงคอ!
เพิ่งจะได้โล่งอกไปหมาด ๆ แต่กลายเป็นว่าสามีของตนก็ถูกจับตรวจเช่
