นกัน หลิวซื่อแสนจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ยุคสมัยนี้หากสามีไม่อาจมีบุตรได้ ย่อมไม่ได้มีแค่ฝ่ายชายที่ต้องอับอาย ภรรยาของเขาก็ต้องอับอายไปด้วยเช่นกัน สามีได้ดีภรรยาสูงศักดิ์ สามีสิ้นบุญภรรยาตกต่ำ
“สุขภาพเจ้าแข็งแรงยิ่ง บึกบึนราวกับพ่อโค!”
เมื่อท่านหมอไป๋หลี่น้อยกล่าวประโยคนั้นออกมา จูเอ้อร์และหลิวซื่อต่างคนต่างถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“ท่านแม่ ท่านได้ยินแล้วใช่ไหมเจ้าคะ สามีของข้าไม่เป็นไร สุขภาพดียิ่ง…” หลิวซื่อพูดกับเย่อวี๋หรานด้วยความยินดี “ข้าก็เหมือนกัน ข้าก็แข็งแรงดี ท่านแม่ อีกไม่นานข้าก็จะมีหลานตัวอ้วนจ้ำม่ำให้ท่านอุ้มแล้ว ท่านไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ”
“ข้าไม่กังวล ต่อให้เจ้ามีลูกไม่ได้ ข้าก็มีหลานให้อุ้ม กลับเป็นพวกเจ้าสองคนมากกว่า บอกแล้วว่าเรื่องลูกจะรีบร้อนไม่ได้ ต้องดูที่วาสนา พวกเจ้าก็ยังร้อนใจ พร่ำไร้สาระอยู่ได้ทั้งวัน”
ยามนี้จูเอ้อร์และหลิวซื่อไม่ได้สนใจว่าเย่อวี๋หรานจะพูดอะไร เมื่อได้รับการยืนยันจากท่านหมอแล้ว คนทั้งสองต่างยินดีปรีดายิ่ง
เพราะขอแค่ท่านหมอบอกว่าพวกเขาสองคนไม่ได้เจ็บป่วยเป็นอะไร ต่อไปพวกเขาจะต้องมีลูกได้แน่นอน
“มีลูกได้ก็ดี กลัวก็แต่จะคลอดออกมาไม่ได้ อย่างนั้นก็แย่แล้ว!” จูเอ้อร์เม่ยเบ้ปากแล้วกล่าวถ้อยคำบั่นทอนกำลังใจจากข้าง ๆ “เรื่องมีลูกแบบนี้ มีเพียงคลอดออกมาแล้วทุกคนจึงจะรู้ว่าเจ้ามีลูกได้ แต่ถ้าคลอดออกมาไม่ได้ ต่อให้ท่านหมอบอกว่าเจ้ามีลูกได้ก็ไร้ประโยชน์…”
