จูเอ้อร์และหลิวซื่อคร้านจะสนใจอีกฝ่าย ท่านหมอพูดแล้ว ยังจะเท็จได้อย่างไร?
จูเอ้อร์เม่ยที่ไม่ได้ชมเรื่องสนุกก็ออกจะผิดหวัง
คนที่มาตรวจโรคกลับไม่เป็นอะไร (ในสายตาของนาง อาการมดลูกเย็นที่กินยาไม่กี่ชุดก็หายได้ไม่ถือว่าเป็นโรค ต้องมีลูกไม่ได้ถึงจะเรียกว่าโรค) แต่นางกลับดีนัก มาซื้อเสื้อผ้าแท้ ๆ แต่กลับต้องรับยากลับไปด้วย
ถ้าให้คนอื่นรู้ว่านางไม่สบายเพราะกินเยอะเกินไป ต่อไปนางจะไปพบผู้คนได้อย่างไร?
จูเอ้อร์เม่ยคิดว่านางควรกำชับพี่สะใภ้ใหญ่ว่าเรื่องนี้มีแค่ท่านรู้ข้ารู้ฟ้ารู้ดินรู้ ไม่อาจแพร่งพรายออกไปดีหรือไม่?
รับยามาแล้วก็ต้องจ่ายเงินไปหลายร้อยเหรียญ
หลิวซื่อมองยาหลายห่อนั้นก็นึกเสียดายจนใจเจ็บ เงินมากขนาดนั้นสามารถซื้อเนื้อได้เท่าไหร่กันนะ?
เย่อวี๋หรานไม่วางใจจะส่งยาให้จูเอ้อร์เม่ย กลัวว่าอีกฝ่ายจะแอบอู้ไม่กินยา จึงส่งยาทั้งหมดให้หลิวซื่อ
“รับไว้ กลับไปก็ช่วยต้มยาให้อาหญิงรองของเจ้าด้วย รับประทานวันละครั้งติดต่อกันสามวัน อย่าจำผิดล่ะ”
“เจ้าค่ะ ท่านแม่” หลิวซื่อรับคำแต่กลับไม่พอใจ
สตรีร้ายกาจผู้นี้เอาแต่หาเรื่องข้า ทำไมข้าต้องต้มยาให้นางด้วย?
ไม่กินก็ไม่ตายหรอก!
เมื่อออกมาจากโรงหมอไป่เย่าถัง จูเอ้อร์เม่ยก็โวยวายว่าจะไปซื้อผ้าเพราะกลัวว่าเย่อวี๋หรานจะผิดคำพูด
เพราะเมื่อครู่อีกฝ่ายจ่ายค่ายาไปตั้งมาก
“วางใจเถอะ ไม่ตกหล่นเสื้อผ้าของเจ้าไปหรอก”
เย่อวี๋หรานเดินนำทุกคนตรงไปที่ร้านขายผ้า
ระห
