หลี่ซื่อออกจะแคลงใจ “ท่านแม่จะซื้อผ้าตัดชุดใหม่ให้อาหญิงรองโดยไร้เหตุผลไปทำไม? พี่สะใภ้รอง ท่านฟังผิดไปหรือเปล่าเจ้าคะ?”
“เปล่านี่ ข้าจะฟังผิดไปได้อย่างไร? ข้าอยู่ด้วยตลอด อาหญิงรองเป็นคนพูดเอง เดี๋ยวพอนางเอาผ้ามาให้ปาเม่ยย้อม พวกเจ้าถามเองก็รู้เรื่องแล้ว”
ครั้นได้ยินหลิวซื่อพูดเช่นนั้น คนอื่น ๆ ก็ไม่พูดอะไรอีก
แต่หลี่ซื่อไม่ค่อยเชื่อถือคำพูดของหลิวซื่อเท่าใดนัก นางคิดว่าแม่สามีไม่ได้โง่เสียหน่อย แล้วจะทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์ไปเพื่ออะไร?
จากความเข้าใจที่นางมีต่อแม่สามี เรื่องนี้จะต้องมีอะไรแฝงอยู่แน่นอน
ขณะที่หลิวซื่อกำลังพูดคุยกับสะใภ้คนอื่น ๆ เมื่อเย่อวี๋หรานกลับมาถึงเรือนก็ได้พบจูซื่อและจูอู่
“ท่านแม่ เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”
เย่อวี๋หรานพยักหน้าให้พวกเขาเบา ๆ “ถูกวางยาพิษจริง ๆ คือพิษทองคำดำ เป็นยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้า ระยะเวลาที่ออกฤทธิ์ขึ้นอยู่กับปริมาณที่ใช้”
“มียาถอนพิษไหมขอรับ?”
“มี ราคาสองร้อยกว่าเหรียญ ห่อยาอยู่ที่หลิวซื่อ”
“ท่านแม่ ท่านคงไม่ได้จะมอบหมายเรื่องสำคัญเช่นนี้ให้พี่สะใภ้รองหรอกนะขอรับ?” จูอู่กล่าวขึ้นทันที “ท่านแม่ ข้าไม่ได้มีอคติกับพี่สะใภ้รองนะขอรับ ท่านก็รู้ นิสัยของนาง…ท่านแน่ใจหรือว่านางจะยอมทำแต่โดยดี?”
“งั้นให้เมียเจ้าทำ?”
จูอู่ส่ายหน้า “ไม่ดีขอรับ เหลียนฮวาไม่ต่างจากพี่สะใภ้รอง เรื่องนี้ให้พี่สะใภ้สี่ทำดีกว่า ข้าคิดว่าพี่สะใภ้สี่เชื่อใจได้มากกว่า”
“ฮิฮิ…เจ้า
