ะ ข้าล่ะปวดใจจริง ๆ”
จูอู่พลิกร่างไปอีกด้านแล้วหลับตาลง
“นี่ ข้าพูดกับเจ้านะ” หลินซื่อผลักอยู่หลายทีแต่ก็ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองจากอีกฝ่าย
นางเผยอปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ชวนอีกฝ่ายทะเลาะ
วันรุ่งขึ้น หลิวซื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้วก็เตรียมจะต้มยา
หลี่ซื่อเดินเข้ามาจากข้างนอก “พี่สะใภ้รอง จะต้มยาหรือ? ให้ข้าช่วยท่านดีไหมเจ้าคะ?”
“เจ้าว่าง?” หลิวซื่อมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย
“พวกปาเม่ยพาซานเป่ากับซื่อเป่าไปแล้ว ตอนนี้ข้าว่างพอดีเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อพูดพลางเดินไปล้างหม้อ แล้วนำไปวางลงบนเตาเล็ก
เมื่อมีคนมาช่วย หลิวซื่อย่อมยินดีอยู่แล้ว
นางอธิบายข้อควรระวังเกี่ยวกับการต้มยาให้หลิวซื่อฟังเสียยืดยาว
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ พี่สะใภ้รอง ต้มยาของท่านก่อนหรือยาของอาหญิงรองก่อนดีเจ้าคะ?”
“จะไปสนนางทำไม?” แค่ได้ยินคำว่าอาหญิงรอง หลิวซื่อก็ไม่สบอารมณ์แล้ว นางพูดว่า “ได้ประโยชน์จากพวกเราไปขนาดนั้น ยังจะให้ข้าต้มยาให้นางอีก ทำไมนางไม่เหาะขึ้นสวรรค์ไปเลยเล่า?”
หลี่ซื่อยิ้มบาง ๆ “พี่สะใภ้รอง ท่านจะสนใจอาหญิงรองไปทำไม? ท่านแค่จำไว้ว่านี่เป็นงานที่ท่านแม่มอบหมายให้ก็พอแล้ว”
“หมายความว่าอย่างไร?” หลิวซื่อคิดตามไม่ทันจึงถามกลับ
“พี่สะใภ้รอง ท่านฉลาดมาตลอดนี่นา เหตุใดคราวนี้จึงโง่งมเช่นนี้เล่า?” เมื่อวาน ตอนแรกจูซื่ออยากให้นางเป็นคนจัดการเรื่องนี้ แต่หลี่ซื่อบอกปัดไปแล้ว
นางอยากสร้างความชอบต่อหน้าแม่สามีก็จริง แต่ถึงอ
