ริงๆ ต่อไปก็ให้เขาใส่ชุดทางการให้มากหน่อยเถอะ พอเขาแต่งตัวแบบนี้แล้วดูดีมาก แล้วก็หล่อมากซะด้วย!” เฉียนเลี่ยงชมเฉินชางได้อย่างต่อเนื่องไม่ขาดปาก “เสียดายที่ลูกสาวผมแต่งงานแล้ว ไม่งั้นผมจะจับคู่ลูกผมกับเสี่ยวเฉินแน่!”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา หลิวซือฉีพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ “ใช่แล้ว ตอนนี้ผมเสียใจแล้วละครับที่ตอนนั้นไม่ยอมดึงตัวเสี่ยวเฉินไป ไม่งั้นชื่อเสียงเกียรติยศพวกนี้คงเป็นของโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลของพวกเราไปแล้ว”
“ผู้อำนวยการฉิน การประเมินผลงานวิจัยของโรงพยาบาลพวกคุณในปีนี้คงทะลุเป้าแน่นอน ช่วงจัดอันดับปลายปี ลำดับก็อาจขยับขึ้นอีกนะครับ”
ฉินเสี้ยวหยวนได้ยินดังนั้นก็มีความสุขมาก แม้พวกเขาจะชมเฉินชางแต่ความสุขกลับอัดแน่นเต็มอกฉินเสี้ยวหยวน ชั่วขณะนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า…ต่อให้ใส่ชุดเขาแบบนี้ก็ไม่เป็นอะไรหรอก กลับรู้สึกภาคภูมิใจด้วยซ้ำ!
เสื้อตัวนั้นเขาเป็นคนซื้อ!
ลูกสาวเขาก็เป็นคนทำให้เกิดมา
ลูกสาวเอาไปให้เฉินชางใส่ ก็เท่ากับตนให้เฉินชางนั่นแหละ
ดังนั้นเกียรติเหล่านี้ก็ต้องเป็นของตน!
คิดแบบนี้แล้วเหล่าฉินก็โล่งใจ เฉินชางใส่เสื้อที่ตนซื้อมาขึ้นไปผจญสนามรบบนเวทีเพื่อนำเกียรติยศกลับมาให้ ดังนั้นชื่อเสียงเกียรติยศส่วนหนึ่งย่อมเป็นของตน
จู่ๆ เหล่าฉินก็รู้สึกราวกับใบหน้าของตนเปล่งแสงได้ เริ่มหัวเราะยิ้มแย้มไปกับทุกคน
โจวหงกวงมองเฉินชางยิ้มๆ “เสี่ยวเฉิน ถ้ามีเวลาก็มาที่โรงพยา
