รือเปล่า”
เฉินชางชะงักไปทันที เขามองเสื้อตัวนั้นด้วยความประหลาดใจ “ซื้อให้ผมหรือครับ”
ฉินเยว่พยักหน้าด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เพราะเธอเผลอคิดไปถึงของขวัญที่ตนยังไม่ได้มอบให้เฉินชาง! ทว่าเสื้อตัวนี้ดูดีไม่น้อย หากพอดีตัวก็ถือว่าเป็นของขวัญได้อยู่ แต่หากไม่เหมาะก็เอาไปคืนพ่อ!
คิดแล้วฉินเยว่ก็พูดขึ้นว่า “ลองสวมดูสิคะ!”
เฉินชางพยักหน้าแล้วสวมเข้าไป
ใส่สบายจริงๆ!
ฉินเยว่มองเฉินชาง ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ ไม่เลว ใส่แล้วหล่อ! อย่างน้อยก็ดูดีกว่าพ่อเธอใส่ แล้วก็ไม่ได้ดูแก่ด้วย
คิดแล้วฉินเยว่ก็กล่าวออกไปโดยหน้าไม่เปลี่ยนสี “เป็นยังไงคะ ฉันเซ้นส์ดีหรือเปล่า!”
เฉินชางส่องกระจก เขาพอใจมากเลยทีเดียว เทียบกับเสื้อผ้าเก่าๆ ของเขาแล้ว เสื้อตัวนี้ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่กว่ามาก เมื่อสวมเข้าชุดกับเสื้อสูทกางเกงสแล็คและรองเท้าหนังก็ทำให้เขาดูเป็นผู้ชายสไตล์ยุโรป หล่อเหลาอ่อนโยนดูแพง
ไม่เลว!
“ขอบคุณมากนะครับ!”
เฉินชางมองฉินเยว่ด้วยความตื้นตันใจ เธอถึงกับจำไซส์เสื้อผ้าของเขาได้ แล้วยังซื้อเสื้อสเวตเตอร์พอดีตัวมาให้ด้วย เขาซึ้งใจจริงๆ
ดูเหมือนเขา…ยังไม่เคยให้อะไรฉินเยว่เลยสินะ
คิดแล้วเฉินชางก็แอบคิดกับตัวเองว่าจะต้องเลือกให้ดี ต้องทำให้ฉินเยว่เซอร์ไพรส์ให้ได้!
เฉินชางเข้าไปกอดฉินเยว่แล้วกระซิบบอกว่า “ขอบคุณนะครับที่รัก!”
ฉินเยว่ได้ยินพลันรู้สึกราวกับหัวใจของตนเบ่งบานดั่งบุปผา เขาโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอกเช่นนี้ ทำให้เธออบอุ
