้จะไม่เกิดปัญหาเอาหรือ?
เย่อวี๋หรานคลี่ยิ้ม นางกล่าวว่า “ที่แท้เป็นเช่นนี้ ข้าตกใจหมด ยังนึกว่าจะแพงมากเสียอีก ของจำพวกถ่านหรือกำมะถันข้ายังซื้อไหว แต่ถ้าเป็นโสมคนคงไม่ไหวแล้ว…”
นางทำท่าทางโล่งอก
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยแววตาสว่างวาบแต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงให้นางไปรับยาข้างนอก
“รบกวนท่านแล้ว ท่านหมอ” เย่อวี๋หรานกล่าว “ประเดี๋ยวถึงรอบเจ้ารองกับสะใภ้รองของข้า ถ้ามีอะไรไม่สะดวก พวกเราเข้ามาพูดกันในห้องได้หรือไม่ พวกเขาอายุยังน้อย ผิวหน้าบาง ข้าอยากไว้หน้าพวกเขาสักนิด”
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยมองนางหลายครั้งอย่างประหลาดใจ นึกว่าตนเองฟังผิดไป
เพราะนางเอ่ยถึงลูกชายและลูกสะใภ้ ไม่ใช่แค่ลูกสะใภ้คนเดียว
โดยทั่วไปแล้ว คนที่มาพบหมอเพราะไม่ตั้งครรภ์ล้วนเป็นลูกสะใภ้ มีใครเรียกลูกชายของตนมาด้วยเสียที่ไหน?
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยเป็นหมอ ย่อมทราบว่าการตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องของฝ่ายหญิงฝ่ายเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับฝ่ายชายด้วย
แต่วิถีทางโลกเป็นเช่นนี้ เมื่อสตรีไม่ตั้งครรภ์ ทุกคนก็จะคิดถึงเพียงฝ่ายหญิง ไม่เคยมีใครคิดถึงฝ่ายชาย
บางครั้ง เขาเองยังจนปัญญา
เย่อวี๋หรานเดินตามหลังท่านหมอไป๋หลี่น้อยออกมา นางมองเงาหลังของเขาพลางคิดในใจ จุ๊ ๆๆ…หยั่งเชิงกันไปหยั่งเชิงกันมาเช่นนี้ เห็นทีโรงหมอไป่เย่าถังคงมีภูมิหลังไม่ธรรมดาเสียแล้ว
คิดไม่ถึงว่าสถานที่เล็ก ๆ อย่างตำบลอันจิ่วจะมีอะไรเช่นนี้ด้วย ต่อไปนางคงต้องระวังไว้หน่อยแล้ว
ไม่อาจด
