ะพวกยาให้หน่อยนะคะ ไม่ต้องผ่าตัดแล้ว อีกเดี๋ยวผ่าตัดเสร็จฉันจะมาเซ็นชื่อให้คุณเอง!”
จากนั้นเมิ่งซีก็หันมามองเฉินชาง พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไปกันเถอะค่ะ เสี่ยวเฉิน!”
เฉินชางไม่เข้าใจว่าทำไมเมิ่งซีไม่พาเก่อฮว๋ายไปด้วย แต่ว่า…เห็นอาจารย์เมิ่งอารมณ์ดีเช่นนั้นแล้วก็ทำได้เพียงมองเก่อฮว๋ายด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย จากนั้นก็เดินตามอาจารย์ตัวเองไป
ทางด้านเก่อฮว๋าย เมื่อเห็นเฉินชางส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยมาให้ก็โมโหขึ้นมาทันที!
ทว่าดูจากฝีเท้าของเมิ่งซีในวันนี้แล้ว…ดูเหมือนจะเบาสบาย ท่าทางอารมณ์ดีไม่น้อย
เก่อฮว๋ายทอดถอนใจออกมา!
……
……
ภายในห้องผ่าตัด เมิ่งซีมองเฉินชางด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน ตอนแรกคิดจะแสดงฝีมือ ผลกลับกลายเป็นว่าวันนี้มีผ่าตัดเยื่อหุ้มหัวใจอักเสบแบบบีบรัดไปได้
ไม่มีที่ให้แสดงฝีมือแล้ว!
เพราะการผ่าตัดนี้เฉินชางทำได้ดีกว่าเธออีก
ใครจะแสดงฝีมือก็ยังไม่แน่!
แต่จะให้เธอเอ่ยปากพูดออกมาเองก็รู้สึกไม่ดีเท่าไร มีอาจารย์ที่ไหนบ้างขอความรู้จากลูกศิษย์ พูดออกไปคงอายคนแย่!
แต่เมิ่งซีคิดว่าตนควรขอความรู้โดยไม่อาย ถือเป็นการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน ไม่อาจละเลยความกระหายการเรียนรู้ของตนเพียงเพราะเรื่องนี้!
คิดถึงตรงนี้ เมิ่งซีก็สูดหายใจลึก สงบอารมณ์อันซับซ้อนของตน มองเฉินชางแล้วพูดว่า
“เสี่ยวเฉิน ความจริงฝีมือผ่าตัดโรคเยื่อหุ้มหัวใจอักเสบแบบบีบรัดของอาจารย์อยู่ในระดับธรรมดาค่ะ คราวที่แล้วเห็นเธอผ่าตั
