งก็รู้สึกอยากกระทืบจริงๆ วอแวเว่อร์!
เธอดูออก เฉินชางเป็นสัตว์ร้ายห่มหนังแกะชัดๆ ตอนไม่สวมเสื้อกาวน์นี่วอแวไม่ไหว!
ฉินเยว่ถอดเสื้อกาวน์ออกแล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ ถอนใจออกมายาวๆ มองเฉินชางด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “คุณออกไปกินของอร่อยข้างนอกแล้วไม่ห่อมาเผื่อฉันเลยนะคะ!”
เฉินชางยิ้ม “ตอนเที่ยงกินน้อยหน่อย เดี๋ยวตอนกลางคืนจะพาคุณไปกินหม้อไฟ! แถวโรงพยาบาลตงต้ามีร้านหม้อไฟกระดูกแพะเปิดใหม่ ตกแต่งร้านสวยดี คืนนี้เราไปลองกินกันเถอะ!”
พอได้ยินคำว่าหม้อไฟ ฉินเยว่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกฮีลจนเลือดเต็มหลอด ถ้าตอนนี้ได้ชานมอีกสักแก้ว พลังมานา (SPหรือค่าพลังเวท) คงเต็มหลอดไปด้วย เธอรีบพูดด้วยท่าทางดีอกดีใจทันที “ตกลงค่ะ!”
ตอนนี้เอ งเฉินชางรีบหยิบชานมที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมา “แต่นแตนแต๊น! นี่อะไรเอ่ย!”
ชั่วขณะที่ฉินเยว่เห็นชานม ดวงตาก็แทบจะเปล่งแสงออกมา!
เธอกะพริบตาปริบๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี!
“ขอบคุณค่ะ!”
ฉินเยว่จุ๊บลงบนแก้มของเฉินชางเบาๆ ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ! จากนั้นก็แย่งชานมไปแล้ว!
เฉินชางชะงักไปทันที รู้สึกเหมือนมีสายลมหอมกรุ่นพัดผ่าน จากนั้นชานมก็หายไปแล้ว
เฉินชางดีใจ แต่…กลับตีหน้าขรึม “ตัวตะกละน้อยตัวแสบ มาทำเจ้าชู้ใส่ผมเหรอ! แล้วยังขโมยชานมของผมไปอีก”
พูดจบเฉินชางก็ตีหน้าเศร้า ท่าทางน่าสงสาร มองฉินเยว่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า
ฉินเยว่ตาค้างไปแล้ว จะอย่างไรเธอก็คิดไม่ถึงว่า…เฉินชางจะไร้ยางอายขนาดน
