ี้
“ยางอายของคุณล่ะ”
เฉินชางเปลี่ยนท่าทีกลับเป็นปกติแล้วหัวเราะออกมา จากนั้นก็หันแก้มขวามาให้แล้วพูดว่า “ตรงนี้! อีกครั้งสิครับ!”
ฉินเยว่ผลิยิ้ม กล่าวอย่างเป็นกันเองว่า “ไสหัวไปค่ะ!”
เฉินชางส่งเสียงชิชะ จากนั้นก็ตบลงบนเตียง พูดเจือเสียงหัวเราะว่า “มา มานั่งนี่สิครับ ใกล้กันหน่อย”
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก เดินไปนั่งข้างเฉินชางอย่างเชื่อฟังแล้วเอนศีรษะซบลงบนไหล่ของเฉินชาง ซึ่งก็ซบได้อย่างพอดิบพอดี
เธอมีความสุขจริงๆ ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าความสูงระดับนี้เป็นความสูงที่เหมาะสมและสมบูรณ์ที่สุดสำหรับคู่รัก ซึ่งก็คือผู้หญิงซบไหล่ผู้ชายได้พอดีนั่นเอง
อืม…สบายจริงๆ!
ฉินเยว่เป็นผู้หญิงอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดที่ยังมีหัวใจของสาวน้อย หลายปีมานี้เธอไม่เคยมีแฟนเลย มีชีวิตเสมือนอยู่บนหอคอยงาช้างมาตลอด จนกระทั่งเรียนจบแล้วมาทำงานที่โรงพยาบาลอันดับสอง ซึ่งที่นี่ก็เป็นเหมือน ‘เขตอิทธิพล’ ของบิดาเธอ ดังนั้นจึงใช้ชีวิตมาอย่างสะดวกสบาย
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เฉินชางก็เป็นแฟนคนแรกของเธอในรอบยี่สิบกว่าปีนี้
สมัยเรียนเธอเคยแอบรักคนอื่นอยู่บ้าง แต่เธอก็เติบโตขึ้นทีละน้อย เธอพบว่าเธอแค่ชอบบางสิ่งที่ไม่จีรังของพวกเขาเท่านั้น เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป ชื่อแซ่ของคนเหล่านี้ก็ถูกลืมเลือน
สำหรับฉินเยว่ ความรักทั้งศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่ เธอเต็มไปด้วยจินตนาการเรื่องความรักอย่างที่สาวน้อยทุกคนมี
เธอซบอยู่บนไหล่ของเฉิ
