บทที่ 539 ถูกพิษหรือไม่ถูกพิษกันแน่
หมอชาวบ้านกล่าวอย่างงุนงง “เอ่อ…จูต้าเหนียง แล้วท่านคิดว่ากินอะไรผิดไปถึงจะดี?”
เย่อวี๋หรานแทบหมดคำจะพูด “หมายความว่าไม่มีแล้ว? ท่านลองตรวจดูให้ละเอียดว่าในร่างนางไม่มียาพิษอะไรพวกนั้นใช่ไหม?”
จูเอ้อร์เม่ยตาวาววับ “ใช่แล้ว ป่วยอะไรกัน บอกไปว่าข้าถูกเหล่าเฉียนวางยาพิษไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?”
“พี่สะใภ้ใหญ่ คิดไม่ถึงเลยว่าท่านก็ฉลาดเป็นเหมือนกัน!” นางมองเย่อวี๋หรานพร้อมรอยยิ้มกว้าง บอกให้หมอชาวบ้านจับชีพจรให้นางอีกครั้ง
“เอ่อ…” หมอชาวบ้านไม่สนใจนาง เพียงมองเย่อวี๋หรานอย่างลำบากใจ “จูต้าเหนียง นี่ไม่เหมาะสมกระมัง? นี่…”
จูซื่อและจูอู่มองหน้ากัน
อย่าบอกนะว่าหมอชาวบ้านตรวจไม่เจอ?
ตกลงแล้วอาหญิงรองถูกพิษหรือไม่ถูกพิษกันแน่?
“ถูกพิษก็คือถูกพิษ ไม่ถูกพิษก็คือไม่ถูกพิษ” เย่อวี๋หรานกล่าว
“ถูกพิษก็คือถูกพิษ ไม่ถูกพิษก็คือไม่ถูกพิษ ท่านไม่ได้ยินที่พี่สะใภ้ใหญ่ของข้าพูดหรือ ท่านเข้าใจไหมเนี่ย?” จูเอ้อร์เม่ยมีสีหน้าหงุดหงิด “ท่านเป็นหมอไม่ใช่หรือ ทำไมถึงไม่มีไหวพริบแบบนี้?”
หมอชาวบ้านอึ้งกว่าเดิม แล้วเขาต้องบอกว่าถูกพิษ หรือไม่ถูกพิษกันเล่า?
เย่อวี๋หรานก็หมดคำจะพูดเช่นกัน ข้างตนมีคนคอยพูดแทรกขึ้นมาอยู่ตลอด จูเอ้อร์เม่ยที่อยากให้ตนเองเป็นอะไรไปใจจะขาด จากคำถามธรรมดาก็ถูกก่อกวนจนกลายเป็นผิดความหมายไปหมด
ถามถึงตอนท้าย นางก็ไม่อยากถามแล้ว
นางมองจูเอ้อร์เม่ยพลางพูดว่า “
