บทที่ 538 นางต้องการจับปลาใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง
จูอู่พูดว่า “ไม่รู้สิขอรับ แต่จู่ ๆ ก็ไม่ค่อยสบาย ถึงได้มารบกวนให้ท่านไปช่วยดูอาการให้หน่อย รบกวนท่านแล้ว ท่านหมอ”
“ไม่เป็นไร เจ้ารอข้าสักครู่ ข้าเข้าไปหยิบล่วมยา*[1]ก่อน”
หมอชาวบ้านสะพายล่วมยาไว้บนหลังแล้วเดินตามจูอู่ออกไป
ระหว่างทางยังเจอคนในหมู่บ้าน
“ท่านหมอ ท่านจะไปไหนหรือ?”
คนผู้นั้นเห็นท่านหมอสะพายล่วมยามาด้วยจึงเอ่ยถาม
“ไม่ได้ไปไหนหรอก พ่อเฒ่าจูไม่ค่อยสบาย ข้าเลยจะไปดูสักหน่อย…” หมอชาวบ้านถามกลับ “เจ้าล่ะ เจ้าจะไปที่ใดรึ?”
“ญาติมาเยี่ยมที่เรือน ข้าก็เพิ่งกลับมาจากทุ่งนานี่แหละ”
จูอู่ได้ยินว่ามีคนมาหาอีกฝ่ายจึงแสร้งถามอย่างเป็นธรรมชาติ “ญาติหรือ อย่างนั้นท่านก็รีบไปเถอะ มาเยี่ยมทั้งที่ไม่ใช่ช่วงเทศกาลเช่นนี้เกรงว่าคงมีธุระกระมัง ท่านอา เป็นญาติหมู่บ้านไหนรึ?”
หมายความว่าเป็นญาติคนไหนจากหมู่บ้านใด
คนผู้นั้นยิ้ม “มาจากหมู่บ้านเฉียนเฉวียน ญาติห่าง ๆ สักคน ไม่รู้เหมือนกันว่ามาหาพวกข้าทำไม คิดว่าคงเพราะเรื่องฤดูใบไม้ผลิปีหน้ากระมัง…”
เขาอยากพูดกับจูอู่อยู่แล้ว จึงพูดตามที่เตรียมไว้ “กล่าวถึงเรื่องนี้ เจ้าห้า ฝากเจ้ากลับไปบอกแม่เจ้าด้วยว่าช่วงนี้มีคนอ้างว่ามาเยี่ยมญาติมาเลียบเคียงถามเรื่องต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าที่หมู่บ้านพวกเราอยู่บ่อย ๆ ให้แม่เจ้าได้รู้เรื่องเอาไว้”
ทำอย่างไรได้ ผู้ใดใช้ให้ฤดูใบไม้ผลิปีหน้ายังต้องพึ่งพาสกุลจูกัน
