เล่า เวลาแบบนี้ย่อมไม่มีใครกล้าล่วงเกินเย่อวี๋หราน
“ขอรับ ข้ารู้แล้ว ท่านอา ท่านวางใจได้ ข้าจะบอกท่านแม่แน่นอน” จูอู่ได้รับคำตอบที่ต้องการแล้ว สีหน้าก็พลันยิ้มแย้ม
เขายังวางแผนในใจว่าเมื่อกลับเรือนไปแล้วจะบอกพี่สะใภ้สี่ให้ช่วยสืบให้ว่าพักนี้มีคนจากหมู่บ้านไหนมาเยี่ยมญาติทางนี้บ้าง
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยจะสนใจ ตอนนี้พอเกิดเรื่องของอาหญิงรอง เขาจึงคิดว่าต้องให้ความสนใจเรื่องการไปมาหาสู่ของคนในหมู่บ้านเสียหน่อยแล้ว
เรื่องนี้ทำให้เขาตระหนักได้ว่า จะช่วงเวลาไหนก็ไม่อาจดูเบาความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ภายในหมู่บ้าน
เรื่องใดก็ตามไม่เกิดขึ้นโดยไร้วี่แวว ปราศจากร่องรอยให้สืบสาว มีแต่คนประมาทที่ไม่ทันสังเกตเท่านั้นเอง
จูซื่อเพิ่งออกมาที่ประตูเรือนก็เห็นเงาร่างของจูอู่และหมอชาวบ้านกำลังมาทางนี้
“ไม่ต้องรีบร้อน ปู่เจ้าแข็งแรงดี ไม่มีเรื่องอะไรหรอก อย่างมากก็คงทำงานหนักเกินไป ร่างกายสะสมอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้…เรื่องแบบนี้รีบไม่ได้ ต้องบำรุงอย่างค่อยเป็นค่อยไป…” หมอชาวบ้านไม่รอให้อีกฝ่ายเร่งก็ชิงปลอบโยนญาติคนป่วยขึ้นมาเสียก่อน
ทำอย่างไรได้ ผู้ใดใช้ให้แต่ละครั้งที่มาเชิญเขา ญาติคนป่วยทั้งหลายก็ชอบมาเร่งรัดเขาอยู่ตลอดเลยเล่า?
ความจริงแล้วผู้สูงอายุนั้น หากไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างการเกิดโรคแทรกซ้อนกะทันหัน ส่วนใหญ่แล้วมักเป็นโรคเก่าที่ยังสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้
โรคประเภทนั้น หากเป็นครอบครัวคนม
