บทที่ 537 อยากซื้อเต้าหู้กลับมาทุบหัวตัวเอง
เย่อวี๋หรานตะลึง คิดไม่ถึงว่าจูซื่อจะลั่นวาจาเช่นนี้
นางกล่าวว่า “ถ้าข้ายืนยันจะทำเหมือนที่จูอู่พูดมาเล่า?”
“เช่นนั้นลูก…” จูซื่อกัดฟัน เจ็บปวดจนตาแดงก่ำ “เช่นนั้นลูกก็ได้แต่ต้องผิดต่อท่านแล้ว”
เขาพูดพลางคุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับเย่อวี๋หรานสามครา
“ท่านแม่ ลูกขอขมาท่าน”
“ลูกผิดต่อท่าน”
“ต่อไปลูกไม่อาจกตัญญูต่อท่านแล้ว”
“ลูก…”
……
จูซื่อพูดอยู่ น้ำตาก็พลันร่วงเผาะลงมาอาบนองใบหน้า
ผู้คนกล่าวกันว่าหากไม่เจ็บปวดจริง ๆ ลูกผู้ชายก็จะไม่หลั่งน้ำตาออกมาโดยง่าย
คราวนี้ จูซื่อเจ็บปวดใจอย่างแท้จริง เพราะเขาไม่คิดเลยว่ามารดาและน้องชายของตนจะเป็นคนเช่นนี้?!
จูอู่อยากพูดอะไรอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกจูซื่อขัดไปเสียทุกครา
เขาได้แต่ฟังพี่สี่พูดจนจบด้วยความอัดอั้นใจ
“ท่านแม่…” เห็นจูซื่อเป็นเช่นนี้ จูอู่ชักจะร้อนใจจริง ๆ แล้ว
เขาพูดเช่นนั้นก็จริง แต่พี่สี่จะมีปฏิกิริยารุนแรงเกินไปหรือเปล่า?
เขาไม่ได้พูดว่าจะทอดทิ้งทางนั้นโดยไม่สนใจไยดีเสียหน่อย ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นปู่ย่าของเขา…
“เจ้าห้า ได้ยินแล้วใช่ไหม พี่สี่ของเจ้าเลือกเช่นนี้ แล้วเจ้าเล่า?” เย่อวี๋หรานตวัดสายตากลับมาหาจูอู่ “พี่สี่ของเจ้าไม่เห็นด้วย เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
เมื่อนางเอ่ยปาก จูซื่อย่อมไม่พูดแทรกขึ้นมาอีก
จูอู่ถอนหายใจก่อนจะกล่าวว่า “ข้า? ข้าจะทำอย่างไร? เมื่อกี้พี่สี่เอาแต่พูดไม่หยุด ข้าอยากพูดมาแต่แ
