บทที่ 536 นี่เป็นเรื่องที่คนทำกันงั้นเรอะ
กล่าวตามตรง เย่อวี๋หรานก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าคนยุคนี้จะเห็นชีวิตคนเป็นต้นหญ้าเช่นนี้
นอกจากเรื่องจางเยียนในครั้งนั้น นางก็ไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาพบเรื่องที่พัวพันถึงชีวิตคนอีกครั้งเร็วเพียงนี้
หัวใจพลันเขม็งเกลียว
เมื่อลูกชายทั้งสองมองมาทางตนด้วยความปริวิตก นางก็จำต้องสงบจิตใจให้เยือกเย็น กล่าวพร้อมสีหน้าเย็นชา “ตื่นตูมอะไรกัน? คนยังไม่ตายเสียหน่อย?”
“ท่านแม่ จะไม่ร้อนใจได้อย่างไรขอรับ อาหญิงรองถูกวางยาพิษมาแต่แรกแล้ว อาจตายเวลาไหนก็ได้ ข้า…” จูซื่อร้อนใจจนผุดลุกขึ้นมา “ข้าจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร? ถ้าครอบครัวเราต้องแบกรับคดีฆาตกรรม น้องเจ็ดก็จะเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ไม่ได้แล้วนะขอรับ”
“ใช่แล้ว ท่านแม่ พ่อค้าและทายาทของอาชญากรไม่อาจเข้าร่วมการสอบเคอจวี่นะขอรับ” จูอู่ที่คิดว่าตนเองฉลาดมาตลอดก็ยังกระวนกระวายใจอย่างอดไม่อยู่
เจี่ยงโหย่วเซิงที่เมื่อครู่ยังสงบนิ่งได้อยู่ พอเห็นท่าทางของสองพี่น้องก็พลอยนั่งไม่ติดไปด้วยเช่นกัน “จูต้าเหนียง ข้าบอกแล้วว่าเรื่องนี้เร่งด่วนยิ่งนัก วันนี้พอพี่เป้าทราบข่าวก็ส่งข้ามาแจ้งเรื่องทันที เรื่องนี้ต้องจัดการให้ได้ ไม่อย่างนั้น…”
“นี่ไม่ใช่เรื่องการค้า แต่ยังจะกระทบต่อการสอบเคอจวี่ของจูชีอีกด้วย” เจี่ยงโหย่วเซิงกล่าวอย่างร้อนใจ “จูชีจะสอบในช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้านี้เอง พี่เป้ายังไปสอบถามเรื่องสนามสอบมาแล้ว…คราวนี้ดีนัก ห