เจ้าไม่กระหายน้ำบ้างหรือ ไปห้องครัวตักน้ำมาสักจอกสิ”
“หา…ข้าไม่กระหาย ข้า…”
ไม่รอให้จูเอ้อร์เม่ยพูดจบ จูซื่อและจูอู่ก็กระโดดเข้ามา “อาหญิงรอง ไปเถอะขอรับ พวกข้าไปดื่มน้ำกับท่านเอง ท่านหมอผู้นี้เดี๋ยวแม่พวกข้าดูแลเอง”
“ใช่แล้ว ทางนี้ให้แม่พวกข้าจัดการเถอะขอรับ”
……
“แต่ข้าไม่กระหาย!” จูเอ้อร์เม่ยพูดเช่นนั้น แต่ก็ถูกสองพี่น้องหิ้วปีกจากไปแล้ว
นางไม่พอใจยิ่งนัก
นี่เป็นเรื่องของนางชัด ๆ ทำไมนางต้องออกมาด้วย?
“พวกเจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่? บอกว่าเป็นเรื่องของข้า แต่กลับให้แม่พวกเจ้าอยู่ต่อเนี่ยนะ?” จูเอ้อร์เม่ยไม่สบอารมณ์จึงบริภาษจูซื่อและจูอู่ “แม่พวกเจ้ายอดเยี่ยมนักเรอะ? นางเป็นลูกพี่ในบ้านพวกเจ้า เป็นแม่พวกเจ้า แต่ในเรือนพ่อแม่ของข้า นางก็ต้องยอมลงให้ข้า…”
จูซื่อและจูอู่ยกน้ำให้นาง แล้วคล้อยตามอย่างไม่เก็บมาใส่ใจ
ตอนนี้พวกเขาเพียงหวังให้มารดาของพวกตนถามหมอชาวบ้านให้รู้เรื่องว่าตกลงแล้วจูเอ้อร์เม่ยโดนพิษอะไรกันแน่ในช่วงที่เจ้าตัวไม่อยู่ตรงนั้น
เรื่องเกี่ยวพันถึงชีวิตคน ไม่อาจรอช้าได้
ทางด้านเย่อวี๋หรานเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่
“ท่านอย่าเข้าใจผิด เรื่องเป็นเช่นนี้” เย่อวี๋หรานแต่งเรื่องขึ้นมา “วันนี้พวกข้าเก็บผักป่ากลับมาทำอาหาร หลังจากน้องสามีกินไปแล้วค่อยนึกได้ว่าผักพวกนั้นยังไม่ได้คัดแยกให้ดี มีอันที่มีพิษติดมาด้วย ข้ากลัวว่านางจะเป็นอะไรไปถึงได้ปิดบังนางแล้วเชิญท่านมาที่นี่”
