หมอชาวบ้านฟังเข้าใจแล้ว เขามองไปรอบ ๆ ห้องที่ว่างเปล่าจนเหลือแค่พวกเขาสองคน ฉับพลันนั้นค่อยเข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงต้องทำเช่นนี้
เรื่องนี้ถ้าจูเอ้อร์เม่ยรู้เข้า ยังจะสงบอยู่ได้อย่างไร?
จูต้าเหนียงนั้นจะป่าเถื่อนแค่ไหนก็ยังเป็นลูกสะใภ้ของผู้อื่นอยู่ดี หากมีคำร่ำลือออกไปว่านางวางยาพิษน้องสามี เช่นนั้น…
“เมื่อครู่ท่านจับชีพจรไปนานเพียงนั้น พอจะวินิจฉัยได้หรือไม่?” เย่อวี๋หรานคิดว่านางพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว คงไม่เข้าใจผิดอีกหรอกนะ?
หมอชาวบ้านไม่ได้เข้าใจผิด แต่…
เขาส่ายศีรษะ “นางไม่ได้ถูกพิษ คงไม่ได้กินเข้าไป ถ้าท่านไม่วางใจ ท่านเอาผักป่าอันนั้นมาให้ข้าดูว่าเป็นพิษชนิดไหน ข้าอาจรู้จักก็ได้ หรือให้คนที่กินด้วยกันลองมาตรวจดู คนที่กินอาจเป็นคนอื่น…”
“ไม่มีหรอก นางกินคนเดียว ไม่ถูกพิษก็ดีแล้ว ข้าอาจดูผิดไปเองก็ได้ รบกวนท่านแล้ว ท่านหมอ!” เย่อวี๋หรานพูดพลางลอบทอดถอนใจ
เฮ้อ…ไม่รู้ว่าตกลงแล้วจูเอ้อร์เม่ยโดนพิษหรือไม่โดนพิษกันแน่ ถ้าโดนพิษจริงแต่ตรวจไม่เจอ หากไม่ใช่เพราะพิษนั่นร้ายกาจเกินไป ก็คงเพราะวิชาแพทย์ของหมอชาวบ้านท่านนี้ด้อยเกินไป
นางหวังให้เป็นอย่างหลังมากกว่า
เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ถ้าต้องมาพบพิษประหลาดพิสดารอะไรเข้า อย่างนั้นนางก็ช่าง…
แม้จะย้อนยุคมาได้พักใหญ่แล้ว แต่นางไม่ได้ย้อนมาอยู่ท่ามกลางการต่อสู้ในวังหลังเสียหน่อย แต่มาใช้ชีวิตเป็นชาวนาที่เผชิญปัญหาครอบครัวร้อยแปดอย่าง ไม่น่าจะเ
