ได้แล้ว เขาคิดตามคำพูดของจูต้าเหนียงก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมากทีเดียว
“ไม่อาจเป็นขุนนาง ไม่สามารถกุมอำนาจไว้ในมือ เช่นนั้นก็ได้แต่กุมทรัพย์เอาไว้” เย่อวี๋หรานกล่าว “แน่นอน นี่เป็นการเตรียมการเผื่อกรณีเลวร้ายที่สุด หากเป็นเช่นนั้นจริง พี่เป้าทำเช่นนี้ ข้าก็ไม่โทษใครทั้งนั้น แต่ยามนี้ยังไม่ถึงขั้นนั้น ทางด้านพวกข้าย่อมจะคิดหาวิธีการรับมือ เจ้าไปบอกต่อพี่เป้าเช่นนี้ บอกให้เขาไม่ต้องกังวล”
“จูต้าเหนียง ท่านมีวิธีจริง ๆ หรือขอรับ?” เจี่ยงโหย่วเซิงยังกังขา
คนถูกวางยาพิษแล้ว อาจสิ้นลมหายใจเมื่อไหร่ก็ได้ จูต้าเหนียงยังมีวิธีแก้ไข?!
นี่…
จะร้ายกาจไปแล้วกระมัง?!
แต่ครั้นนึกถึงจูต้าเหนียงในสายตาของเขาก็อดคิดไม่ได้ว่า เรื่องใดก็ตาม หากเกิดขึ้นกับจูต้าเหนียงก็คล้ายจะไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด?
“แน่นอน!” เย่อวี๋หรานมีสีหน้ามาดมั่น
เจี่ยงโหย่วเซิงเห็นท่าทางเช่นนั้นของนางก็ค่อยสงบใจลงได้ “ตกลง จูต้าเหนียง ข้าเชื่อท่าน ถ้าท่านมีสิ่งใดจะให้ข้าทำ เชิญบอกมาได้ทุกเมื่อ ท่านวางใจเถอะ ข้าจะติดตามท่านแน่นอน”
ขณะเดียวกัน เขาก็ตัดสินใจแล้วว่า ต่อให้พี่เป้าไม่เห็นด้วย เขาก็จะยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับจูต้าเหนียง ไม่ขอเกิดวันเดือนปีเดียวกัน แต่ขอตายวันเดือนปีเดียวกัน
จูต้าเหนียงเคยช่วยชีวิตเขา เปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา
เมื่อถึงคราวคับขัน เขาก็จะไม่ทอดทิ้งครอบครัวของจูต้าเหนียงเช่นกัน
จะแสดงละครทั้งทีก็ต้องทำอย่างเต็มที่
เย
