พ่อแม่ของเธอซื้อร่วมกันจึงจะได้
ฉินเยว่คิดเรียบร้อยแล้ว ถึงตอนนั้นก็ให้พ่อของเธอซื้อเอาไว้ จากนั้นเธอกับเฉินชางก็ย้ายเข้ามาอยู่ แน่นอนว่าพวกเธอจะไม่เข้ามาอยู่ฟรีๆ พวกเธอจะให้ค่าเช่า ค่าเช่าก็เดือนละ…หนึ่งพันหยวน?
ฉินเยว่รู้สึกว่าหนึ่งพันหยวนก็ไม่น้อยเลยทีเดียว เธอยังต้องตกแต่งอีก หนึ่งพันก็ไม่น้อยแล้ว!
เธอจะช่วยพวกเขาตกแต่งห้อง จะไม่ขอเงินจากพวกเขาอีก แล้วยังจะให้ค่าเช่าด้วย แบบนี้ถือว่าไว้หน้ากันมากแล้ว
ไม่สิ!
ฉินเยว่คิดว่าพวกเขาต้องจ่ายค่าตกแต่งจำนวนหนึ่ง มิฉะนั้นเธอกับเฉินชางคงขาดทุนแย่!
อืม นี่คงไม่ได้เรียกว่าเห็นคนอื่นดีกว่าครอบครัวใช่ไหม!
หลังจากตัดสินใจแล้วฉินเยว่ก็จูงมือเฉินชางเดินออกไปข้างนอก เฉินชางขอเบอร์โทรศัพท์ของพนักงานขายเอาไว้ด้วย ซึ่งนี่ทำให้ฉินเยว่ไม่พอใจเล็กน้อย
สิงโตน้อยอย่างฉินเยว่ถือว่าเฉินชางอยู่ในอำนาจจัดการของตนแล้ว ไม่อนุญาตให้ผู้หญิงอื่นบุกรุกเขตแดนของเธอเป็นอันขาด
ทั้งสองกำลังจะเดินออกไป ทันใดนั้นก็พบว่ามีพี่สาวฝ่ายขายอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา เห็นได้ชัดว่าห้องนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาที่มาดู
เรื่องเช่นนี้ปกติเป็นอย่างมาก
แต่…เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาดูห้องก็คือจางฝาน ทั้งสองก็ชะงักไปเล็กน้อย
เมื่อจางฝานเห็นพวกเขาสองคนก็ยิ้มบางๆ
เขามองฉินเยว่ด้วยสายตาลึกซึ้ง จากนั้นก็มองเลยไปที่เฉินชางแล้วพูดว่า “เยว่เยว่ มาดูห้องหรือครับ ห้องนี้ไม่เลวเลยนะครับ”
หลังจากจางฝานเดินดูอ
