งสองเดินไปคุยไป คุยเรื่องการแต่งห้องบ้าง คุยเรื่องการเลือกเฟอร์นิเจอร์บ้าง แถวนี้ไม่มีร้านอาหาร จึงต้องเดินไปค่อนข้างไกล
ตอนนี้เอง เมื่อเงยหน้ามองไปก็พบว่ามีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังจูงมือเดินสวนมา
เฉินชางชะงักไป อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้
คนคุ้นเคยนี่เอง!
นั่นมันไอ้หนุ่มที่มาเย็บหน้านี่นา
ผู้ชายจูงมือผู้หญิงที่แต่งตัวตามแฟชั่นมาอย่างสนิทสนม
เฉินชางส่ายหน้า ชีวิตของคนมีเงินนี่มันแตกต่างกันจริงๆ สองวันก่อนยังพูดอยู่เลยว่าจะปรับปรุงตัวเป็นคนใหม่เพื่อตามจีบฉินเยว่ ตอนนี้อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนผู้หญิงคนใหม่แล้ว!
อ๊าก อิจฉา!
ฉินเยว่ก็เห็นเข้าพอดี เธอแค่นเสียงเย็นในใจ จางฝานคนนี้เปลี่ยนสันดานไม่ได้จริงๆ เพิ่งมาสารภาพรักกับตน ไม่ทันไรก็พาสาวคนใหม่มาดูห้องแล้ว
ใช้ได้นี่!
แม้กระนั้นฉินเยว่ก็ไม่ใส่ใจ เพราะอย่างไรนี่ก็ไม่เกี่ยวกับตน คนเขาจะเลือกใช้ชีวิตอย่างไรก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
ทว่าถึงฉินเยว่และเฉินชางจะคิดเช่นนี้ แต่จางฝานกลับไม่คิดด้วย!
เขาเงยหน้าขึ้น เพิ่งเห็นฉินเยว่และเฉินชางเดินเคียงคู่กันมา ทันใดนั้นก็ตกใจจนตาค้าง สีหน้าแปรเปลี่ยนไปโดยพลัน รีบปล่อยมือผู้หญิงของตนแล้วเดินเข้ามาอย่างเร่งร้อนก่อนกล่าวว่า “เสี่ยวเยว่ บังเอิญจังเลยนะครับ!”
ฉินเยว่พยักหน้ายิ้มๆ ไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่ก็ยังตอบกลับไป “บังเอิญจริงๆ ค่ะ!”
จางฝานมองเฉินชางแล้วชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ดึงสายตากลับมาที่ฉินเยว่ “คุณมาดูห้องหรือครับ”
ฉ
