กว่านั้น…วีแชทก็มีข้อความแจ้งเตือนมาจำนวนหนึ่ง เห็นเพียงข้อความที่ว่า “ผมถึงข้างล่างแล้ว!”
ฉินเสี้ยวหยวนยืดตัวขึ้นโดยพลัน! จากนั้นก็ได้ยินเสียงภรรยาของตนแว่วมาจากด้านนอกว่า “เหล่าฉิน ช่วยหยิบมือถือให้ฉันหน่อยค่ะ!”
ฉินเสี้ยวหยวนหน้าเปลี่ยนสี รู้ว่าภรรยากำลังเตือนตนอยู่ จึงรีบวางโทรศัพท์ลูกสาวลงแล้ววิ่งไปนั่งลงบนโซฟาแทันที!
ภรรยากระซิบบอกว่า “จะออกมาแล้ว!”
ฉินเสี้ยวหยวนมีสีหน้ากระวนกระวาย เขาตบหน้าอกตนให้ใจเย็น
ตื่นเต้นจริงโว้ย ทำตัวอย่างกับโจรแน่ะ
แต่นี่มันบ้านผมนะ…
ผมจะกระวนกระวายอะไรเนี่ย
เมื่อคิดได้ดังนี้ ฉินเสี้ยวหยวนก็พยายามสงบลมหายใจ
ฉินเยว่เดินออกมาแล้ว ปกติเธอแต่งหน้าน้อยมาก ทว่าตอนนี้กลับแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน ไม่แต่งหน้าให้หนาเกินไป ดูสวยเป็นพิเศษ ผมเผ้าที่เมื่อก่อนมัดเป็นหางม้าตอนนี้ก็ปล่อยสยาย เข้ากันได้ดีกับคิ้วที่เขียนอย่างบรรจง ดูงดงามมากจริงๆ!
ฉินเสี้ยวหยวนเห็นดังนั้นก็ยังรู้สึกอิจฉา!
ลูกสาวคนดี
เฮ้อ…
สุดท้ายก็ต้องแต่งให้คนอื่น
ให้พ่อเลี้ยงลูกทั้งชีวิตยังจะดีกว่า…
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวหยวนก็คิดถึงท่าทางของเฉินชาง ในใจยิ่งรู้สึกซับซ้อน
เสี่ยวเฉินไม่เลวเลย รูปร่างสูงเพรียว หน้าตาหล่อเหลาเอาการ
ความจริงจะแต่งกับเฉินชางก็ไม่แย่…
แต่เมื่อคิดดูอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่าลูกสาวบ้านตนแต่งกับใครก็ไม่ดีทั้งนั้น!
นี่เป็นลูกสาวของเขานะ
ฉินเยว่เริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว วันนี้อาก
