บทที่ 535 แผนร้าย
ภายในเรือนสกุลจู พวกผู้หญิงสาละวนทำงานอยู่เช่นเคย
“จูต้าเหนียงอยู่ไหมขอรับ?”
เจี่ยงโหย่วเซิงพรวดพราดเข้ามาทางประตูเรือน ทำให้คนในเรือนล้วนสะดุ้งตกใจ
“เสี่ยวเจี่ยง?” หลี่ซื่อวางงานในมือแล้วลุกขึ้นมา “ทำไมเจ้ามาเวลานี้เล่า? เมื่อเช้าก็มาแล้วนี่นา?”
“ข้า…ข้ามาหาจูต้าเหนียง จูต้าเหนียงอยู่ไหมขอรับ?”
“ท่านแม่อยู่เรือนหลังข้าง ๆ นี่เอง ข้าพาเจ้าไปก็แล้วกัน”
หลี่ซื่อเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดี แต่ก็ยังกำชับคนอื่น ๆ ไว้แล้วนำทางเขาไปหาเย่อวี๋หราน
หลิวซื่อมีสีหน้าพิลึก นางหันไปถามคนอื่น ๆ ว่า “พวกท่านว่าทำไมเสี่ยวเจี่ยงดูแปลก ๆ เช่นนั้นเล่า? คงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นหรอกนะ?”
แล้วนางก็คิดเชื่อมโยงอะไรได้ “คงไม่ใช่ว่าการค้าในตำบลมีปัญหาหรอกกระมัง?!”
หลิ่วซื่อและหลินซื่อ “…”
นี่ก็คืองาช้างไม่งอกออกมาจากปากสุนัข*[1] สินะ?
ประโยคแรกของเจี่ยงโหย่วเซิงเมื่อเข้าไปในเรือนก็คือ “จูต้าเหนียง จูเอ้อร์เม่ยยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?”
เย่อวี๋หราน จูปาเม่ย หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยที่ได้ยินประโยคนี้นิ่งงัน “…”
ถึงจะรู้ว่าเจี่ยงโหย่วเซิงไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ทำไมคำพูดนี้ฟังแล้วรู้สึกแปลกชอบกล?
เจี่ยงโหย่วเซิงรู้สึกตัวอย่างรวดเร็ว รีบอธิบายว่า “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ข้าแค่อยากยืนยันว่าทุกอย่างยังสงบดี…นี่ก็ไม่ใช่ ไอ้หยา จูต้าเหนียง พวกเราไปคุยกันตามลำพังเถอะขอรับ เรื่องที่ท่านให้พี่เป้าไปสื
