ือเจ็บไม่หยอกเลยนะครับ!
ฉินเยว่มองจางฝานด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว “จางฝาน คุณทำแบบนี้ระวังฉันจะแจ้งตำรวจล่ะ จะบอกอะไรให้! ฉันไม่ใช่สาวน้อยในบริษัทสื่อบันเทิงของพวกคุณที่จะถูกท่าทางแบบนั้นของคุณหลอกได้! กลับไปแล้วฉันจะโทรหาพ่อของคุณแน่”
พูดจบฉินเยว่ก็หมุนตัวเดินไป
เฉินชางเห็นว่าฉินเยว่ไม่เป็นอะไรก็เดินออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แค่ฉินเยว่ไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว
ความจริงตอนที่เฉินชางได้ยินเสียงฉินเยว่ร้องออกมา เขาก็รู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดไปถึงสมอง
ฉินเยว่ที่หันมากำลังจะเดินออกไป เห็นว่าเฉินชางเดินเข้ามาพอดี จู่ๆ ในใจก็เกิดความรู้สึกยินดีพลุ่งพล่าน ความพึงพอใจบางอย่างวิ่งไปถึงสมอง
แต่เธอทำตัวโง่ๆ เหมือนในละครด้วยการดึงเฉินชางเข้ามาแล้วแนะนำว่านี่คือแฟนของเธอไม่ได้หรอก ถ้าทำแบบนั้นจะเป็นการหาเรื่องให้เฉินชาง
คิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็จงใจถลึงตาใส่เฉินชาง “คุณว่างมากเหรอคะ”
เฉินชางกระแอมออกมา “อ้อ! ผมมาเอาไอโอดีน ห้องข้างๆ ไม่มีน่ะครับ!”
พูดจบเฉินชางก็หยิบขวดไอโอดีนขึ้นมาตามใจแล้วเดินออกไป
ฉินเยว่หัวเราะเสียงเย็นแต่ไม่ได้เปิดโปงเขา
เฉินชางปรายตามองไปยังจางฝานที่ล้มอยู่บนพื้น อยู่ดีๆ ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาซะอย่างนั้น
มาเต๊าะสาวถึงแผนกฉุกเฉิน! ไม่รู้จักที่ตายเลยจริงๆ
ในมือของพวกเรา มีมือใครบ้างที่ไม่ได้กุมชะตาชีวิตของคนหลายคน
จิ๊ๆๆ
สมน้ำหน้าแล้ว…
คิดแล้วเฉินชางก็เดินอ
