ยังไม่ได้กิน วันนี้ผมรู้สึกง่วงๆ ก็เลยหลับไป เพิ่งตื่นเมื่อกี้นี้เอง กำลังจะลงไปหาอะไรกินข้างล่าง จะไปด้วยกันไหมครับ”
ฉินเยว่ “เอาสิ!”
กินข้าวคนเดียวมันน่าเบื่อ หากมีคนไปแย่งกินเป็นเพื่อน อาหารอาจจะหอมอร่อยขึ้นก็ได้
นัดหมายเวลากันให้เรียบร้อย ยังคงนัดกินหม้อไฟด้วยกัน ร้านที่เลือกเป็นร้านหม้อไฟที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ฉินเยว่ชอบที่นี่มาก ไม่ใช่เพราะร้านนี้มีเอกลักษณ์อะไรหรอก แต่เป็นเพราะมีร้านชานมดีๆ อยู่แถวประตูต่างหาก
วันนี้ตอนที่ฉินเยว่ไปทำงานก็ได้รู้เรื่องของแผนกฉุกเฉิน จึงรู้สึกเป็นห่วงเฉินชางขึ้นมา
ส่วนเรื่องที่เฉินชางทำร้ายเหยียนหมิงไม่ได้ถูกเล่าออกไป
คนเก่าแก่ในโรงพยาบาลอันดับสองรู้จักเหยียนหมิงดี ส่วนใหญ่ก็รู้สึกเสียดายเขา แต่คนหนุ่มสาวไม่ได้รู้สึกดีกับเหยียนหมิงเลยจริงๆ
ในความเป็นจริง ไม่ว่าใครก็ตามที่เปลี่ยนแปลงไปจนมีสภาพเหมือนในปัจจุบัน ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่มีเหตุผล ทุกคนมีประสบการณ์ชีวิตเป็นของตัวเอง ในชีวิตคนเราก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไม่หยุดหย่อน
เมื่อนั่งลงในสถานที่อันคุ้นเคยแล้ว เฉินชางก็บิดมือไปมา “ใครจะเลี้ยง วันนี้ผมอยากกินอะไรที่มันหรูหราสักหน่อยนะครับ”
ฉินเยว่กลอกตาใส่ “ฉันมีแค่สองร้อยหยวน เกินกว่านี้คุณก็รับผิดชอบเองแล้วกัน”
ทั้งสองต่อปากต่อคำกันคนละประโยคสองประโยค เฉินชางรู้สึกสบายใจ
เฉินชางไม่รู้เหมือนกันว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาชอบจนถึงขั้นคลั่งไ
