ซิงนั้นหากมองจากภายนอกอาจดูร้ายกาจ มีอันธพาลในสังกัดมากมาย แต่พี่เป้าที่คลุกคลีอยู่ในตำบลอันจิ่วจะไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของบ่อนพนันอี้ซิงเลยได้อย่างไร?
มือสกปรกยิ่งนัก ทั้งยังไปแตะต้องสิ่งที่ไม่ควรไปแตะต้อง
ครั้นเงียบไปเล็กน้อย พี่เป้าก็รับปาก “เรื่องบ่อนพนันข้าจะเป็นคนจัดการเอง อย่างอื่นข้าอาจไม่กล้ารับประกัน แต่ข้ามั่นใจว่าสามารถสืบรายละเอียดมาให้พวกเจ้าได้แน่นอน เจ้าก็ไม่ต้องกังวลเกินไป คราวนี้ไม่เหมือนคราวก่อน คราวนี้ไม่ใช่แค่เรื่องครอบครัวของพวกเจ้าแล้ว ถ้าไม่ไหวจริง ๆ อย่างมากพวกเราก็แบ่งผลประโยชน์ให้ตระกูลซุนเพิ่มอีกนิด ขอให้นายท่านผู้เฒ่าซุนช่วยออกหน้าจัดการให้”
จูอู่ผ่อนลมหายใจออกมาแล้วกล่าวว่า “หากพี่เป้าเป็นคนจัดการ พวกข้าย่อมวางใจอยู่แล้ว ถ้ามีเรื่องให้พวกข้าออกแรงช่วย พี่เป้าเชิญบอกมาได้เลย”
……
จูซื่อและจูอู่ออกมาจากเรือนพี่เป้าก็แวะไปเยี่ยมพวกจูชีที่กำลังร่ำเรียนอยู่ที่สำนักศึกษาสกุลเสิน
พวกเขาโชคไม่ดี ตอนนั้นจูชีกำลังเรียนอยู่ จึงไม่ได้พบคน ได้เจอแค่ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าที่กำลังเรียนรู้ด้วยตนเองอยู่ในห้อง
เด็กน้อยทั้งสองนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังก้มหน้าก้มตาคัดอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะ
พี่สามของพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ว่าง นั่งดีดลูกคิดอยู่ตรงนั้นด้วย คล้ายกำลังคิดบัญชีอยู่
“พี่สาม?”
จูซานเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นน้องชายทั้งสอง เขาประหลาดใจยิ่งนัก “พวกเจ้ามาได้อย่างไร?!”
“ไม่
